Desmond
Hits: 372

Klim-clinic in Limburg. Een geslaagd weekend!

Dag 1 We vertrekken mooi op tijd om 08.00 uur vanaf sportschool Fitscore in Strijen. Een groot lint van auto's is na de Kiltunnel al gebroken. Als dit een voorbode

is voor ons peloton dan wordt het helemaal niets. Maar iedereen heeft tegenwoordig navigatie aan boord, dus geen probleem. Hè, waar iedereen naar rechts afslaat, kiest Jaap voor rechtuit. Jaap heeft onlangs een blits Belgisch navigatieapparaatje op de kop weten tikken. En Jaap vertrouwt blindelings op zijn Sjefke-Sjefke. De Belgische variant van onze Tom-Tom. Jammer dat het apparaatje hem over Antwerpen naar Valkenburg  wil laten rijden. Uiteindelijk komen we allemaal aan in de Kasteelhoeve in Valkenswaard.  

“Haie”, we worden hartelijk op zijn Limburgs begroet in Kasteel Hoeve, aan de rand van Valkenburg. Het is een deja-vu naar mijn jeugd: slaapzalen met de geur van linoleum, stapelbedden en een tafeltennistafel. Mevrouw Nicole, die al ruim 30 jaar het beheer van het kasteeltje verzorgt, en Desmond kennen elkaar van 25 jaar geleden. Een lieve vrouw die ons goed zal verzorgen.   Precies zoals ik me van vroeger kan herinneren probeert iedereen het beste bed te scoren. Als je eenmaal een bedje hebt gekozen, merk je net te laat dat het toch precies het verkeerde stapelbedje is. Nou ja. Hendrik versiert het hele kasteel met vlaggetjes voor de gezelligheid. Aan de vlaggetjes te zien, gaat het errug gezellig worden volgens onze Hendrik.   Het valt al meteen op dat ook Hendrik en Paul hun benen hebben geschoren. Maar tjemig hoe heeft Paul dat gedaan? Het lijkt wel of hij onder de grasmaaier is gaan liggen. Het bloed is gelukkig wel opgedroogd, maar het bloed komt nog door een 20cm grote pleister op zijn achillespezen zetten. Wellicht was een iets minder scherp scheermesje handiger geweest. "Ja dat weet ik nu ook wel" zegt Paul. Toen zijn vrouw Arja de douche binnen kwam, belde ze bijna 112, en ze al dat bloed in de douche zag.   Bij Hendrik ging het ook niet helemaal soepel. Eerst uren voor de spiegel gestaan of hij wel of niet de benen zou scheren. "Staat dat wel bij mij, zo'n stoere vent?" "Ik weet het niet hoor" mompelt hij. Dan heeft hij lumineus idee. Even later staat hij met een panty voor de spiegel. Wauw, ziet er zeker niet verkeerd uit. Snel dus aan de slag. Hij rukt de ladyshave van Edith uit het laatje en gaat meteen aan de slag. Aaauuuww, wat een onding. Het apparaatje blokkeert en blijft net onder zijn knie aan zijn haren hangen. "Hoe krijg ik dat rotting nou weer los? Hij gaat verder met de tondeuse. Pffff dat gaat beter.  

Jelle is de jongste telg in onze groep en rijdt met Jetse mee. Eenmaal bij het kasteeltje haalt hij zijn fiets uit de auto. "Zo hallo waar heb jij gereden?" Het lijkt wel of hij een cyclocross in een boerenschuur heeft gedaan. Werkelijk alle soorten stront zitten op de hele fiets. Hij moet de fiets echt schoonmaken want echt alles wat draait loopt aan. Na een beetje schoonmaak komt er warempel een bandje te voorschijn waar wel heel veel scheurtjes inzitten. Dat wordt snel nog even vervangen. Hij krijgt een reserve buitenbandje van Karin.  

De eerste dag beginnen we rustig. We rijden vandaag als groep bij elkaar. Des geeft nog even wat aanwijzingen: We rijden twee aan twee, handen bij de rem, afstand houden en niet te hard. We zijn nog geen 100 meter van het kasteel verwijderd en er wordt al geremd, en er remmen er een paar net iets te hard. Ik hoor een hoop kabaal. Rob van de Berg probeert het groepje te ontwijken door de stoep op te rijden. Hij ligt op de stoep, met zijn fiets bovenop hem. Fiets is nog heel, maar het telefoontje van Rob niet meer. Hoe komt dat nu. We riepen nog wel “remmen, remmen”. Tja zegt Rob ik ben een beetje doof, ik hoorde “Wat een memmen, wat een memmen”, Maar zag helemaal niets. Toen stonden ze ineens allemaal stil.   We rijden vijf rondjes Daalhemmerberg. Tijdens de rondjes heeft iedereen een buddy. Goed bedacht van Desmond. De opdracht van Desmond is om samen met je maatje naar boven te rijden en elkaar in de gaten te houden. Alleen de meesten proberen om hun buddy zo snel mogelijk te lossen. Rob heeft mij gevraagd zijn buddy te zijn. Leuk. Samen rijden we de rondjes op een tempo dat we allebei goed kunnen volhouden. Bergop heeft Rob de eerste keer moeite om mij bij te houden, maar bergaf heb ik moeite om maar bij Rob in de buurt te blijven. Rob gaat werkelijk als een raket naar beneden. Zet even aan, schuift zijn billen achter op het zadeltje, neus op het stuur, buikje op het frame en hop, de hele massa wordt gestroomlijnd naar beneden gestort. Ik zie bewoners zich verschrikt met de rug tegen de huizen drukken. Niet bij te houden, de man. Het wordt ’s middag steeds kouder, vooral van de afdaling telkens terug naar Valkenburg bevries je bijna. De liefhebbers kunnen de middag nog afsluiten met de Cauberg. En dan terug naar het kasteel voor een warme douche en een biertje.  

's-Avonds tijdens een spelletje klaverjas speel ik met Hans tegen Bas en Jan. Net als ik met ruiten aas uit wil uitkomen zakt Hans langzaam onder tafel, trekt een vreemde grimas en maakt hele rare geluiden. Probeert hij nu iets te seinen? Met een gestrekt been schopt hij tegen mijn scheenbeen aan. Oké, hij heeft een sterke schoppenkaart, denk ik. Ik pak schoppen Heer. Als Hans weer kan praten blijkt dat hij kramp heeft. Bas, zijn maatje met wie hij een haat-liefde verhouding heeft komt niet meer bij van het lachen. Tranen over zijn wangen. Langzaam komt Hans weer terug bij zinnen. Gelukkig gaat het snel weer iets beter. Hans klaverjast trouwens net zo goed als dat hij fietst. Geen schijn van kans voor Bas en Jan. Wel jammer!  

Vrijdagavond verzorgt Desmond een prima presentatie over de techniek van het klimmen. Iedereen steekt er veel van op en we hebben door dat er maar heel weinig zijn die een goede traptechniek hebben. Dat wordt morgen oefenen dus.   Dag 2 Onze groep bestaat uit 20 mannen en vijf vrouwen. We liggen op slaapzalen door elkaar. Als Claudia 's-morgens na het douchen aan mij vraagt of ik toevallig een kammetje of een borstel bij me heb, denk ik eerst nog dat ik het verkeerd heb verstaan. Nu word ik in de maling genomen. Een wat? "Een kammetje" "Ja hallo, waarom zou ik dat moeten meenemen denk je? Claudia is een toffe meid trouwens die 28 juni (zet het in je agenda) op midzomernacht in Noorwegen 500 km gaat fietsen. Een super prestatie!.  

We worden 7.00 uur buiten verwacht met sportschoenen. Iedereen staat slaperig en kijkt lodderig uit de ogen. Wat gaan we doen, zie je iedereen denken. Ik ben sportschoenen vergeten, dus ik heb corvee. Ik ga toch even kijken. Ik ben verbaasd. Het lijkt wel of ze het zwanenmeer aan het oefenen zijn. Ik zie grote mannen koddig rond een parkje huppelen en met hun armen zwaaien. Ik wrijf in mijn ogen en verwacht dat ik zo wel wakker zal schrikken. Maar nee, na een paar oefeningen waarbij iedereen probeert zijn armen en benen in onmogelijke bochten te wringen lopen ze allemaal achter Desmond aan de poort uit. Ik ben blij dag ik geen sportschoenen bij me heb. Ik ga koffie zetten.   We beginnen vandaag met traptechniek. Traptechniek? Hoor ik je denken. Iedereen kan toch die trappers rond draaien. De een wat sneller dan de andere. Nee, het is ingewikkelder. We oefenen eerst met één been. Jetse doet het perfect voor. Maar bij ons ziet het er echt mallotig uit. Ik hoop dat ik geen bekenden tegenkom. Lijkt me niet goed voor mijn image na al die stoere verhalen op kantoor over mijn fietskwaliteiten. Het valt nog niet mee, maar het gaat steeds beter om de krachten effectief op de pedalen over te brengen. Na de oefeningen gaan we dan echt klimmen.   We rijden richting Camerig. Net onderweg blokkeert de fiets van Jelle. Er is iets niet in orde. Als deskundige fietsmonteurs kijken we allemaal intelligent naar de fiets om te zien  wat er aan de hand is. Het enige wat ik zie is dat de derailleur ineens op een heel andere plek zit dan bij mij. Het ding zit bij hem tussen ketting en vier spaken gevouwen. Beetje professioneel kijkend zeg ik dat dat zo niet hoort. Fred kijkt me aan met een blik zo van "Zo, daar hebben we wat aan"! We bellen Yvonne die Jelle gaat ophalen. Einde weekend voor Jelle. Wel balen!  

We beklimmen de Camerig en rijden een paar keer naar het drielandenpunt. Ik zit vanmiddag aan Jaap gekoppeld. Blijkt geen straf te zijn. Die Jaap klimt mirakels goed. Eigenlijk zijn we aan elkaar gewaagd. We stoempen een voor een voorop en trekken de anderen mee omhoog. Roel en Sander zitten lekker in ons wiel. Achter ons hoor ik gehijg en gepuf en net in de laatste haarspeldbocht gaan ze erop en erover. Roel hijgt als een molenpaard en ik zie hem denken, “Dit had ik beter niet kunnen doen”. Morgen komen er nog veel meer bergen.   Groep 1 met de eerstejaarsfietsers Ineke en Esther wordt begeleid door Jetse. Schakelen in de heuvels is voor de eerste keer altijd moeilijk en hier moet je wel erg veel schakelen. Ineke verliest haar evenwicht tijdens een van de beklimmingen, en is nog niet zo geroutineerd in uitklikken en valt om. Ze roept de anderen niet terug en moet een heel stuk verder in haar eentje. Tja niet alleen fietsen moet je leren, maar ook de mores van het wielrennen. Overigens knap van Ineke en Esther dat ze drie dagen gefietst hebben. En niet alleen beginnelingen vallen wel eens. Ook Claudia lag zondag ineens op haar rug toen we en masse moesten omdraaien. Mooie val trouwens Claudia!   Moe, maar voldaan komende we aan het einde van de middag terug in het Kasteel. Een surprise! Jan heeft heerlijke vlaaien gehaald en die gaan erin als vlaai, uhhh koek.   Na het eten doen we de fietsquiz. We hebben vier teams en we hebben 16 wielervragen. Vraag 15 was nog de leukste en ging over ‘bandbreuk’. Een  lid van ieder team moest een bandje verwisselen. Vier mannen vochten zwetend, puffend en tierend om vier punten. Fred ging met vier punten voor zijn team aan de haal. Maar helaas wint het team van Fred niet. Uiteindelijk komt er vanuit het winnende team een eindwinnaar die echt het meeste weet. Het zal niemand verbazen dat Jetse onze allesweter is op het gebied van fietsen uiteindelijk wint. Hij weet echt heel veel. Het hele winnende team ontvangt een bidon die door André Hartman ter beschikking is gesteld en Jetse ontvangt een prachtig boek over de Nederlanders in de Tour de France.   Na de quiz gaan Hans en Arjan nog even naar de Valkenburgse biertempel. "Mwah alleen een biertje drinken", probeert Hans alle aanwezigen te overtuigen die hem heel glazig zitten aan te kijken. Ja ja? Hans heeft zijn haar na een half uur föhnen eindelijk in een model gekregen waar zelfs Ronny Tober jaloers op zou zijn geweest, en dan zal het toch niet gebeuren dat hij het uitgaansleven van Valkenburg aan zich voorbij moet laten gaan. Ze gaan toch op stap. De volgende ochtend is het verschil immens. Arjan heeft de hele nacht zeven pakjes papieren zakboekjes vol getoeterd. Hij heeft er een leuk autootje van papier maché van gemaakt. Hij heeft een metamorfose ondergaan; gisteren 'Hollands welvaren' en vanmorgen 'zo brak als een toffee'. Aan Hans zie je helemaal niets. Zijn haar zit nog exact hetzelfde als gisteravond. Ik vermoed dat hij rechtop heeft geslapen in de bezemkast bij mevrouw Nicole.  

Dag 3 In de ochtend ruimen we de kamers op en pakken we onze spullen in. Oh oh, in de tas van Claudia bromt iets. Roel die de tas net in wilde pakken loopt met de tas de eetzaal weer in. "Eh, Claudia er trilt iets in je tas.” "Oeps, ja dat is mijn eh ... tandenborstel, zegt ze met een rood hoofd." Ja, tuurlijk zie je iedereen denken.   Na het ontbijt worden we door Desmond in drie groepen verdeeld. Hij heeft tot twee uur 's nachts samen met Yvonne zitten broeden op drie verschillende routes. Wij gaan met z'n negenen op pad om een rondje te doen van bijna 100km. Desmond gaat met de andere groep mee wijst op de kaart hoe we moeten rijden. We kijken allemaal mee, maar aan de blikken zie ik dat ik niet de enige ben die er niets van begrijp. Groep twee begint er al niet eens aan en kiezen voor de Amstel Gold route nummer één. Wij willen natuurlijk wel die geweldige route van Des rijden en onthouden allemaal een stukje van de routebeschrijving. Een prima idee, iedereen hoeft maar één ding te onthouden. We ervaren dat het dan ook wel belangrijk is om de volgorde te onthouden. We gaan op weg, maar na tien minuten zijn we de weg al kwijt en is het draaien en keren, tunneltjes door, spoorwegovergang over en weer terug, vragen aan Limburgers, een extra rondje rotonde, ondertussen moet er ook nog geplast worden, valt Jo zijn fietst om, verbuigt zijn derailleur, maakt Roel een noodstop naar rechts en ligt Claudia op haar rug en komen we geen meter verder. Tjonge wat een chaos. Maar het is lekker weer en we zijn lekker buiten, dus….. En die jongens uit groep twee zijn lekker aan het toeren, denken we. En later horen we ook nog dat ze lekker op een terras aan de koffie met vlaai hebben gezeten.   Na een half uur besluiten we maar via de knooppunten onze weg te zoeken. We rijden rustig tussen de bejaarden met hulpmotor richting Vaals. Bij ons steunpunt (Yvonne) besluiten we een alternatief rondje te rijden. We bewaren Eijserboscheweg en Keuterberg dus maar voor volgend jaar.   Om half drie lunchen we met elkaar en maken we ons op om weer terug naar huis te rijden. Desmond heeft een geweldig weekend georganiseerd, waarin we veel hebben geleerd. Echt iedereen heeft geleerd en is beter gaan fietsen. Yvonne heeft ons allemaal in het weekend een keer onder handen genomen en ons gemasseerd. Bij de een de benen bij de ander de rug. Het is een behoorlijke krachtinspanning geweest. Ik heb in ieder geval gemerkt dat ik er veel aan heb gehad.

Mijn benen voelden de derde dag prima!   Deze training/clinic is een geweldige ervaring en kan ik iedereen aanraden. Ik fiets zelf al jaren en ik had niet verwacht dat ik er zo veel van zou opsteken. TOP! Uiteraard is het succes van het weekend ook te danken aan de geweldig leuke groep.

  • No comments found