Desmond
Hits: 356

Vanuit de bergen naar het vlakke land

Na een pittige vakantie met de racefiets in de Pyreneeën weer terug in onze polder. En ik kan zeggen, dat voelt ook wel weer goed. Afgelopen zondag met ons peloton weer heerlijk door de polder gereden. Wind door je haar, zon hoog aan de hemel, koffie halverwege. Fantastisch, was weer een heerlijke tocht.   Net voor de vakantie heb ook ik Strava ontdekt. Wat een alleraardigst tooltje leek, frustreert me nu mateloos. Werkelijk van ieder karrepad is wel een “segment” gemaakt. Je kan dus op segmenten steeds harder rijden en een “PR” behalen. Beter nog is het om “bekers” te verdienen. Vergeleken met andere Strava-rijders hoor je dan bij de snelsten

. En als je als allersnelste over een segment rijdt, ben je King of the Mountain. Dan heb je een “KOM” verdiend. Daar zit dus mijn grootste frustratie. Ik heb met Fabienne bijna 700 km gereden in de Pyreneeën. En telkens als we terug kwamen hoorde ik naast me “oh, wéér 28 bekers verdiend”. Als ik dan op mijn Strava keek, zag ik vaak 1 of 2 lullige bekers. Zou mijn IPhone het wel goed doen? Fabienne was zelfs een paar keer Queen of the mountain (QOM), daar waar ik toch echt eerder boven was. Ik heb niet eens een beker op dat zelfde stuk. Dan doe je maar net of het je niet meer interesseert, en zeg je dat het niet zo veel voorstelt. Maar dat doet het natuurlijk wel!!! Weet iemand niet een beetje strondhoop hier in de buurt waar nog bijna niemand is geweest dat ik ook één keer King of the Mountain achter mijn naam heb staan?   Enfin, zondag met acht mannen en Fabienne lekker naar Oude Tonge en weer terug. Ik moest me echt inhouden omdat ik een pijntje in mijn knie heb dat ik niet wil forceren. Jelle had een maatje meegenomen. Nog een Jelle. Gelukkig niet zo’n talent als Jelle1, maar hij deed keurig zijn werk aan de kop van het peloton. Op het rode fietspad zat Jelle2 op kop naast Jelle1 die toch net een maatje groter is. Met een rood opgeblazen hoofd liet Jelle2 zich even later naar achteren zakken.   Jelle1 heeft trouwens geïnvesteerd in een nieuwe outfit. De vorige broek, die wel heel erg doorscheen kon echt niet meer. Het nieuwe Batman-pak (broek en shirt in een) is alleen lastig als je moet plassen. Jelle1 besluit daarom maar niets te drinken op het terras. Het pak zit strak op zijn lichaam geplakt. Hij houdt op het terras zelfs zijn helm maar op. “Zou die soms ook vastzitten aan het pak dan?” Het pak heeft helaas ook geen zakjes achterop. Dus Jelle1 kan ook niets meenemen voor onderweg. Zelfs geen 2-eurostuk voor een cola of een radler. En waar laat je je koeken. Niet dus. Gewoon korte rondjes heel hard rijden. Ben je zo weer thuis. Het pak zit hem echt als gegoten. Nu de benen nog scheren en het wordt nog wat met Jelle1. Volgende week zijn de benen kaal, hebben we met hem afgesproken.    Desmond doet op het terras in Oude Tonge nog verslag van de Skeeler-wedstrijd in Puttershoek van vorige week. Volgens de dames onder de toeschouwers waren vooral de heerlijke kontjes van de profs het bekijken waard. Terwijl Des de dames in Puttershoek citeert “oh wat een heerlijk kontje” denkt de serveerster dat hij haar bedoelt. Als ze gecharmeerd omkijkt en verheerlijkt naar Desmond kijkt en bijna haar telefoonnummer wil geven, heeft ze net op tijd door dat het niet over haar gaat.   De terugweg is altijd weer hard rijden en worden de benen getest, dus worden aan tafel de laatste repen en bananen nog naar binnen gewerkt. Wie nog moet plassen is nerveus. “Kom we gaan!” Eerst een paar bochtjes links, bochtjes rechts en hatsiekiedee naar het rode fietspad. De voorbereidingen worden meteen genomen. De jonge gasten nemen tot het rode fietspad geen kop. De benen worden gespaard. Ze eten eerste het bordje leeg van de anderen. De senioren sleuren aan het peloton richting “Dodemansweg”. Fred leidt stoïcijns het peloton en houdt de vaart er flink in. Fred is in vorm trouwens. Het dagelijkse woon werk verkeer op zijn Hummer (stoere trekkingbike van 18 kilo) betaalt zich uit. Als het rode pad begint springen de jonge gasten toch nog onverwacht meteen naar voren. Daar begint namelijk een Strava-segment, heb ik dus ook sinds kort pas door. Te explosief, niet bij aan te klampen. Jammer! Niks langzaam het tempo opvoeren om die ‘oude gasten’ ook even lekker in het treintje mee te nemen. Het is één supersnok aan het peloton. Een sublieme krachtige versnelling waardoor het gat is gemaakt en de rest verslagen wordt achter gelaten op het rode pad en het dus op eigen kracht moet doen. Het peloton is helemaal uit elkaar getrokken. Niet heel tactisch als je met elkaar in een peloton rijdt. Ik rijd met Arjan en Fred er 50 meter achter aan in een poging om het gat te dichten. Het gat blijft even groot. Onderweg vegen we Jelle2 nog even op, die in zijn jeugdige overmoed wel mee sprintte, maar nu lekker in het zuchtje van ons meerijdt. Fabienne neemt het hele rode pad Piet op sleeptouw die na zes weken sabbatical, even  geen meter kop kon nemen, en blij was dat hij bij haar in het wiel kon blijven.   Met snot voor mijn ogen proberen we die jonge gasten in het vizier te houden. Waarom nu niet iets geleidelijker versnellen vragen wij ons met piepende stemmen af?  Tja, want daar wil je als jong talent toch eigenlijk niet mee thuis komen en onder het eten vertellen. “Ja ja, ik versnelde en ze konden me mooi niet bijhouden” “Haha en ze kwamen er nooit meer bij hè”. “We hebben ze mooi even laten zien wat fietsen is”. “En ploeteren die gaste joh.” Hè, wat? Hoe oud? Ja, oké ze zijn (bijna) 40 jaar ouder. Nou en?  Blijft toch briljant, of niet? Met ietsje meer tactisch vernuft hadden we het hele peloton langer bij elkaar kunnen houden en kunnen we gezamenlijk steeds hogere snelheden halen. Rijdt die “oude lullen” er dan op het eind maar geleidelijk af door steeds sneller te gaan en aan het eind voor de winst te sprinten. Ik beloof jullie nu dat ik dan niet mee zal sprinten. ;-) Het was toch een heerlijke fietstocht. Dat wel! Volgende week weer koffie ergens met …..  

  • No comments found