Hans Buijing
Hits: 366

Back na "writers block"

Zondag 3 augustus 2014   De inspiratie was een beetje weggezakt maar na twee spectaculaire zondagen moest ik wel weer achter de pc kruipen. De laatste weken kenmerkten zich door domme pech en hilariteit. Het begon drie weken geleden dat ik op een donderdagavond voorstelde weer eens een rondje Rhoon te fietsen. Dat is een geinig rondje door de Heinenoordtunnel langs Rhoon, de golfbaan en weer terug. We waren met Cees Zoeter, Arjan van de Velde, John Noteboom en Fabienne en ik. Goed idee. Terwijl het heerlijk zwoel weer is, de zon volop schijnt, duiken we de tunnel in. Het is in de tunnel koel. Fris zelfs. Ik voel de spetters van de condens in de tunnel van mijn bandjes omhoog spatten. Het voelt raar. Het is al dagen droog en dan toch zo vochtig.

Als ik de tunnel uitrij en naar John kijk ziet zijn hoofd eruit alsof hij twee uur met een vergiet op zijn hoofd in de zon heeft gezeten. Hij zit onder de spikkels. Ik draai me naar achter en zie nog drie van die van die hoofden. Als ik naar beneden kijk, naar mijn fiets en benen zie ik stront, stront en nog eens stront. Hebben ze onlangs mest gereden in de tunnel en door de condens zit het nu tot op mijn helm. Ook John zijn Argos pakje en Arjan zijn nieuwe MP-coachpakje zien eruit alsof ze op de boerderij hebben gewerkt. Mariska heeft het pakje van John wel drie keer moeten wassen, Vanish gekocht, nog een keer gesopt en nog niet eruit. Dat van Arjan staat nog in de Biotex. Het werd zo toch nog wel een pittig rondje fietsen omdat we terug maar via de  Kiltunnel zijn gegaan. Eén keer door de stront was genoeg.   Vorige week zondag, prachtig weer dus we gaan voor een rondje 100+. We willen een beetje trainen voor de toertocht van 180km die op stapel staat half augustus. We willen wel wat kilometers in de benen hebben. Ik heb een briefje met nummers van knooppunten op mijn frame geplakt. We gaan over de Moerdijk, door Brabant en na 125 km weer terug op ons eiland. John heeft toch zijn Argos pakje maar weer aan. Zijn Mariska vervloekt dat pak inmiddels en kan geen "Argos" meer zien. "Als die stront er de volgende keer nog niet uit is knip ik het eruit."  Schijnt ze gezegd te hebben. We toeren lekker langs Brabantse landerijen. Als ik achter John rijd vraag ik me toch onbewust af waar die lucht nu toch vandaan komt? Als we even verder een kruispunt naderen, zie ik in mijn ooghoek nummer 41. Ik kijk naar beneneden naar mijn lijstje en roep "naar rechts". Stom denk ik meteen. Er ontstaat wat tumult in het peloton en een hoop gekletter achter me. Oh nee, John ligt op straat. Oef, dat ziet er niet best uit. Veel schaafplekken op armen en benen. We bellen aan bij het huis waar we voor staan en bedelen om een pleister. We worden uiterst vriendelijk binnengehaald en geholpen. Er zit een steentje in John zijn arm vast wat we er niet uitkrijgen. De vrouw van het huis probeert het eruit te halen maar moet gaan zitten om niet flauw te vallen. De man des huizes haalt de steen eruit met een attribuut waar volgens mij kippen mee geslacht worden. Maar John geeft geen kik. Tot het moment dat mevrouw uit een klein flesje doorzichtig gemeen spul op de wond sprenkelt. "Ja dat is goed". Ik zie John een gezicht trekken waarmee je als masker op carnaval de hoofdprijs mee wint. Ik herken John helemaal niet meer. Hij ziet er ineens heel anders uit. Even later loopt de lucht weer uit zijn hoofd en krijgt zijn gezicht weer iets bekends. We gaan weer verder. "Nou Mariska zal wel opgelucht zijn". "dat pakje hoeft niet meer gewassen te worden." We gaan op weg naar de koffie in Zevenbergen. Aan het plein in het centrum is een mooi terras. Het plein is afgezet met slagbomen. Als Roel tussen twee slagbomen door probeert te rijden wordt hij bijna gelanceerd. Zijn stuurtje zit om de slagboom gebogen terwijl Roel bijna salto mortale over de slagboom in een kuipstoeltje op het terras neerploft. Roel doet alsof er niets aan de hand is en altijd zo op het terras gaat zitten. "Eh, heeft u voor mij een dubbele espresso?"   Na de koffie terug naar huis. Net over de Moerdijkbrug hoor ik "LEK". Edwin, voor het eerst mee op zondag rijdt lek. "Tja Edwin, nu gaan we met z'n allen eens kijken hoe jij dat doet". Edwin staat een beetje ongelukkig naar zijn bandje te kijken. "heb ik dat weer" zie je hem denken. Hij ziet nog een beetje bleek van de valpartij van John. Edwin is echt een "beer" van een vent. Hij beseft maar al te goed dat het fietsen niet helemaal ongevaarlijk is. Het bandje wisselen gaat goed. Met handen als kolenschoppen haalt hij het bandje bijna zonder bandenwippers van het wiel. Even later rijden we weer. Na 20 meter "LEK". Fabienne rijdt lek. Tja Fabienne, nu gaan we met z'n allen eens kijken hoe jij dat doet." Nou dus niet. Ik heb het bandje er snel omheen en we gaan weer verder. Als John strompelend onder het bloed een uurtje later de huiskamer binnenkomt . Vraagt Mariska "Ben je gevallen?" "Oh nee toch, nou die Vanish heb ik niet meer nodig geloof ik."   Gisteren is er nieuwe renner door Desmond uitgenodigd. Hij staat op het kruispunt een beetje onwennig te wachten. Hij heeft een "Argos-pakje" aan …….. We hebben inmiddels al heel wat renners  in ons peloton gehad met zo'n pakje. Omdat we vanaf begin niet altijd de namen onthielden, hadden we "dunne olie", "dikke olie" (ja John dat ben jij) en nu was dit "lange olie". Tjemig wat een vent, frame-maatje 66. Hij stelt zich voor als Rolf. "en ik heb nog nooit in een peloton gereden". Dunne olie is na rondje 8-HW niet meer actief. Het pakje van dikke olie ligt sinds vorige week in de container als poetslap en het pakje van lange olie zit eigenlijk gewoon wel goed. We vertrekken. Ik babbel meteen wat achter in de bus met Rolf. Hij heeft nog niet langer gereden dan 80 km. Oeps we gaan vandaag voor 110. Maar hij heeft vier jaar ervaring op de mountainbike als politieagent.  Hé, dan kan je fietsen hè. Hij rijdt goed en houdt het tempo lekker strak als hij op kop zit. Hij wil zich natuurlijk goed presenteren als je voor het eerst mee mag met zo'n leuk peloton. Het is Edwin zijn tweede keer op de zondag. Hij heeft nog niet zo heel lang een racefiets maar trapt toch goed mee. Na de schrik van vorige week heeft hij wel een verbandtrommeltje aangeschaft. Je weet nooit. We rijden rondje Hank en via de Kop van het Land weer terug. Op de dijk tussen Werkendam en het pontje Kop van het Land wordt de "motor aangezet" en gaat het tempo omhoog om dan even later op het pontje uit te blazen. "Lange olie" zit op kop en voert het tempo op. Johan neemt over en Rolf zakt naar de achterkant van het peloton. En dan ……. KLENG, CHRASH, POEF, STRGGGG. Oh nee, Rolf ligt aan de kant van de weg en grijpt naar zijn schouder. Sleutelbeen zegt Fred die er het eerst bij is. Een zeer vriendelijke Belg, die ambulancebroeder blijkt te zijn in het land van Suske en Wiske,  stopt en bevestigt de sleutelbeenbreuk. Ik zie Fred denken. Joh! Onze Lambik belt meteen 112. "Waar staat u"? "Eh, tja voor mijn auto?" Ik neem de telefoon over. De ambulance is er in 20 minuten. Rolf heeft echt veel pijn en wordt door een vriendelijke hulpverlener uit de buurt in folie gewikkeld. Als ongelukkige toffee is het wachten op de ambulance. Als de ambulance er is krijgt Rolf meteen infuus aangelegd. "Mwah, dat hoeft niet hoor" zegt Rolf stoer. "Ja tuurlijk, maar we doen het toch", zegt de ambulancebroeder met een big smile. Even later wordt Rolf afgevoerd naar ziekenhuis in Dordt. We brengen zijn fiets bij ons bekende koffiepunt aan de andere kant van het water. Dezelfde dag wordt Rolf nog geopereerd. Het Argospakje is voor de operatie in stukken genipt. Voorlopig even geen Argos-renners meer in het peloton. We drinken een bakje koffie bij de Kop van het Land en we kunnen weer lachen. We zijn weer een beetje bekomen van de schrik. Dit moet geen gewoonte worden stellen we vast. Na de traktatie van Edwin, die de koffie voor zijn rekening neemt, stappen we snel weer op de fiets en als snel gaat het gas er nog even flink op. We rijden in een mooi treintje, waarbij iedereen zijn karretje weliswaar heeft aangehaakt, maar wel goed zijn best moet doen om er niet af te vallen. Even niet opletten en je bent gezien. Na de Kiltunnel zitten er een aantal een beetje doorheen en wordt ik gemaand even een tandje zachter te fietsen. Tja het was een enerverende en lange dag zo. Net geen 100 km gereden, maar het voelt wel zo.   Oh, en eh Rolf. De volgende keer een iets minder spectaculaire entree. Oké? Iedereen doet wel eens iets om extra op te vallen, maar jij overdrijft. ;-) 

  • No comments found