Desmond
Hits: 440

Talent

Eindelijk waren de ergste en grootste buien zondagochtend verdwenen en stond er een groep van 10 man vol goesting op het kruispunt aan de Hoekseweg te wachten. De vakantieperiode zorgt altijd voor afwisseling in het peloton. Maar nu was de kern toch wel aanwezig. Of toch niet helemaal. Johan, onze komeet van de groep, heeft sinds kort een vriendin. Een aantal weken geleden vertelde hij dat ze sterk was en de ene crank naar de andere verslond.

Nu is Johan geen kapsones type, dus zou daar een kern van waarheid in kunnen zitten. Na twee weken samen geoefend te hebben op Johans oude Marianne Vos bolide kwam Guusje voor de eerste keer mee. 


Nog meer veranderingen??? Ja warempel. Voigt, onze twee meter lange krijger, had zijn wiel aan barrels gereden en stond met hoge aero wielen. Die wielen maken op hoge snelheden een heerlijk zoevend geluid. En op 40 km per uur hoef je 20 watt minder kracht te leveren. 


Bestemming van vandaag was rondje Hoeksewaard. Een iets langere versie van 80 km dan. Twee aan twee reden we richting 's-Gravendeel door de Polders richting Strijen Sas. Heerlijk is dat op zondag. Geen auto of tractor te bekennen. Alleen de zon op je helm, de wind in je gezicht, de gesprekken die je met je maatjes voert en het ratelen van de ketting. Toch blijft het verraderlijk wanneer je even niet oplet en aan de verkeerde kant van het peloton rijdt. Dat moest Joost even ondervinden na 5 weken afwezigheid door vakantie en lichte knie klachten. Hij had het even lastig, en longen die zich niet open konden trekken. Mond wagenwijd open waardoor je luchtwegen krijgt van schuurpapier met de zwaarste korrel. Iedere teug zuurstof die je naar binnen probeert te krijgen voelt aan alsof je de oude beuken houten kast uit grootmoeders kotteke laag voor laag de eraf schraapt. 


Gaat het Jo?? Ik....vakantie.......5 weken niet.......knie.......hijg.......valt vies tegen. Eenmaal van positie gewisseld ging het aanmerkelijk beter. Het eerste stuk hadden we voornamelijk wind van voor. Het tempo tot blijft ook tijdens de afwisselingen behoorlijk gelijk. Dit varieerde tussen de 29 en 31 km/u. 


Coach, coach, mag ik even riep onze Gesink van de groep. Peter wilde even een demarrage plaatsen op de Schuringsedijk. Tuurlijk ga je gang. Wie wil volgen kan mee en de overige blijven dan het basis tempo bewaken. Peter gaf echter niet aan dat het een oude mannen kwaal betrof en 200 meter verderop snel een dikke boom opzocht om de natuur met wat urine te laten doen besprenkelen. 


Plotseling veranderde het pelotonnetje van structuur. Reden we ineens achter elkaar. Het tempo ging omhoog. Tegen de wind reden we 35. Nu merk je achter in het peloton niet zoveel van. Wie ontregelde het treintje? Onze komeet Jo. Hij had voor de afwisseling zijn tijdrit stuurtje erop gezet. Snijdend door de wind, lager dan laag en niet te traceren door de controlekamer van de luchtvaart, zat hij als een volleerd tijdritspecialist kaarsrecht op zijn fiets. Daarachter zat Guusje wapperend met de lange lokken letterlijk super strak aan zijn wiel te plakken. Wauw... dit was het eerste opzienbarende feit van een ruw diamantje. Wat volgt er nog meer vandaag? 


Het fietst in een groep heerlijk als je onderlinge afspraken goed op elkaar afstemt. Wanneer wisselen we positie, hoe geven we dat aan, en hoe communiceren we. Maar dat fietsen een anticipatie sport blijft is een feit. Soms pik je onderweg een groep mensen op die mee rijden. Ik ben de laatste die vindt dat dat niet mag. Laatst hoorde ik een verhaal dat een groep iemand letterlijk de berm in had gereden omdat ze niet wilde dat de aanklamper meereed. Met als gevolg dat die persoon zwaar ten val kwam en ze hem daar zwaar gewond hadden laten liggen. Wij nemen andere wielrenners gewoon mee. En sommigen rijden niet zoals je het verwacht dus moet je anticiperen, uitwijken voor een vreemde manoeuvre. Gelukkig gaat het meestal goed. 


Eenmaal op de randweg richting Goudswaard wilde ik het gaspedaal even aanraken. Wind schuin van links en een waaier opzetten en dan steeds wat harder. Kon ik me ook weer eens testen na een longontsteking en een antibioticakuur. De snelheid liep heel rustig op van 36, 37,38 tot 40. Mijn hartslag reageerde op de eerste versnelling als een soort kermisattractie zoals de kop van jut op de inspanning. Peter Jongsma nam vloeiend over en zo konden we een klein ploegentijdritje maken. De weg is daar smal en voor een kleine waaier bedoeld. Hooguit een man of 5 kunnen daarvan profiteren. Nog een kilometer tot Goudswaard, het tempo ging nog ietsje straffer en ik merkte op dat er nog iemand aanzat. In het derde wiel was het GUUSJE. De tweede verrassing van vandaag. 


Na Goudswaard eindelijk de wind in de rug en de groep weer bij elkaar laten komen en allen te herstellen van de inspanning. Eindelijk even los van vriendje Johan kon ik even met Guusje kletsen. Al kletsend let je niet op en heb je een gaatje van een meter of tien. Dat moet natuurlijk gedicht worden. Aanzetten en we sluiten weer aan. Nu deed ze dat zo snel dat ze in 4 trappen niet alleen aansloot maar weer vol in de remmen moest. Opzienbarend was dat bij die explosiviteit er niet gecompenseerd werd door de bovenlichaam te bewegen. Even twee scherpe bochten waasssshh woeschhhh en op volle snelheid erdoor heen. Toen ik begon met fietsen ging ik vierkant door de bocht. Verrassing drie en vier explosiviteit en sturen door de bocht. 


Karin zette voor de wind een heerlijk tempo richting Oud Beijerland. Alhoewel onze dames in het team een beschermde status genieten is het heerlijk te zien dat ze de kopbeurten met grootste gemak overnemen. Met Guusje erbij hebben we er voor volgend jaar misschien 4 dames in de groep. Karin, Fabienne, Guusje ? en misschien Astrid ???? (mijn vrouw). Voor de laatste persoon hebben we wel een strategie nodig. Ik ben nog niet achter welke. 


De laatste kilometers voeren langs de Binnenmaas naar Puttershoek. Lekker breed en geen verkeer. Johan komt naast me fietsen. Des zullen we nog een keer. Ja, ik heb ook nog wel wat over. Wanneer de laatste kilometers ingaan merk je toch dat iedereen gaat kijken naar elkaar en stijgt de adrenaline. Zullen we nog een keer, wie demarreert als eerste, wie blijft er zitten, kan ik mee, durf ik, verzuur ik. Plots waan je je een echte prof en denk je dat je in de tour om de overwinning aan het koersen bent. Ook al weet je dat je tegen de wedstrijdrijders toch niet op kan. Het gaat om het gevoel, de wind door de haren en het asfalt dat onder je vandaan schiet. De eenheid van machine, mens en de omstandigheden die je overwint. 


Ik zit links van de weg en zet niet al te hard aan zodat de groep kan reageren en een wiel kan kiezen. Het is mooi als veel renners het kunnen volgen. Ik tik de 45 aan. Wordt het een waaier voor de groep of ontstaan er treintjes. Dat laatste was het geval. Edwin schoot links van me voorbij en schroefde het tempo naar de 50. Hop in zijn wiel. Rechts van me kwam Voigt met een treintje opzetten. Zijn wielen maakten een hels kabaal van een op hol geslagen TGV met daarachter een man of 5. Edwin moest de inspanning lossen en ik kwam links alleen. Roels gezicht vertoonde een grimas van een zware inspanning. Rechts weer een treintje met onze komeet Jo, Johan en ..... Guusje. Dat treintje snelde met 52 over de weg en ik moest vol in de pedalen om naar rechts over te steken om het laatste wiel te pakken. Al met al een mooie rit, vol verrassingen.

See you on the bike!

Desmond

  • No comments found