Desmond
Hits: 439

Luciferstokjes

Lang geleden dat de zondaggroep zo dun bezet was. Zaterdag was het tijdens de GO classic toertocht op Goeree-Overflakkee een drukte van jewelste, waaraan veel fietsers van de zondaggroep hadden deelgenomen. Het nieuwe verzamelpunt was ditmaal gelegen op het erf van Johan, onze Bokito van het zondagpelotonnetje. Vrolijk werd ik welkom geheten door de hond van Johan. Wat een lief beest. Toch nog even een snelle check-up, mijn fiets, benen en kruis werden geïnspecteerd. Oefff gelukkig goedgekeurd. Met z'n vieren op pad voor een rondje Hoeksewaard. Guusje en Jelle zagen er fris en fruitig uit. Johan echter, kwam als een opgedroogde verfkwast uit zijn woning strompelen.

Au, klonk het. Mijn benen doen pijn. "Die klassieker van gister was loodzwaar". Ach, ik ken dit soort excuses. Er zijn meerdere figuren uit onze groep die dezelfde hinderlijke gewoonte hebben zich slechter voor te doen dat ze zijn. We shall see..

Met wind schuin achter begonnen we onze rit. Guusje naast mij en de 2 J's lekker in het kielzog. Met 34 in de rug tuften we door het landschap en ik gaf mijn ogen de kost. Mijn eerste gedachte: papa gaat op stap en neemt mee... Guusje 16, Jelle 17 en Johan 23.
Nu ben ik dolgelukkig met mijn vrouw en mijn twee minimensjes maar soms zou ik wel eens terug willen naar de onbevangen jeugdigheid waarin ik me alleen om mijn schoolboeken zorgen hoefde te maken. Eenmaal op de Schuringsedijk ging het tempo naar 36 en reden we achter elkaar. Achter mij veranderden de gespreksonderwerpen met de minuut. Van de laatst gereden koers van Johan naar de omvang van elkaars beenspieren. Als sportleraar vind ik een sportlichaam fascinerend en maakte ik er vroeger een sport van te raden welke sport iemand beoefende. Op kop kon ik daar weinig van zien maar werd later op mijn wenken bediend. Jelle stoof als een komeet voorbij om zo de regie in handen te nemen.

Jelle heeft turbodijen. Werkelijk een brok graniet. Eigenlijk zit bij Jelle alles wat hij aan spier heeft, op zijn dijen geplakt. Hij heeft echter armpjes en schoudertjes van een onderontwikkelde buffel. Smal, dun en ideaal voor een tijdrijderspostuur. Zijn luchtweerstandsniveau is daardoor laag. Ideaal om hoge snelheden te ontwikkelen en vol te houden.

Johan heeft ook turbodijen. Net zo indrukwekkend. Echter heeft hij ook een korte gedrongen torso, korte benen en is hij niet lang, zodat hij niet te traceren is door de luchtvaartradar. Een ideaal sprinterstype. Een gorilla op wielen die zo explosief is dat het asfalt smelt wanneer hij accelereert.

Ik laat me nu nog wat verder afzakken en rij achter Guusje, de vriendin Johan. En wederom tref ik beenspieren aan waar menigeen jaloers op kan zijn. Ik heb uit betrouwbare bronnen vernomen dat ze heeft gejudood, rugby speelt, en af toe een paard haar wil oplegt. Nu zijn dit sporten waarbij een sterke rug van essentieel belang is. Haar rug loopt vanuit haar taille als een hoofdletter V omhoog en is volledig in balans bij iedere acceleratie.

Stilletjes kijk ik naar beneden. Wat heb ik onder mijn lichaam? Waar zijn mijn spierbundels? Oké, ik ben tenslotte 38, mijn klutsknieën zijn niet meer zo duidelijk zichtbaar als vroeger en deze tarzan hoeft niet meer met een opgepompt lichaam over het strand te flaneren. De gedachten hierover verraden dat dit de eerste tekenen zijn van een penopauze. Ik troost mezelf met de gedachte dat ik met mijn slanke pezige benen aardig kan klimmen en op Mont-Ventoux met een tijd van 1:16 (Strava) 9 minuten sneller ben dan Lars Boom vorig jaar tijdens de Tour.

Eenmaal gekeerd bij Goudswaard kregen we de wind op kop. Jelle, Guusje en ik hielden het tempo rond 32/34 km/u en wisselden elkaar soepel af. Johan reed zo ontspannen mogelijk mee en probeerde enigszins te herstellen van de dag daarvoor. Zijn beenspieren hingen aan dunne touwtjes vast. Het deed zeer. De klassieker van de dag ervoor had duidelijk zijn sporen nagelaten. Nog pijnlijker werd het toen er een viaduct opdoemde. Johan moest een gaatje laten. Guusje en Jelle dansten het stukje omhoog. Hoofdschuddend liet hij het begaan. Tja tis toch wat. Een prille relatie en op de pijnbank worden gelegd door je eigen vriendin. Ach, dit deert Johan niet. Hij is vooral trots en daar heeft hij alle reden toe.


De laatste kilometers op de Hoekseweg. De wind waaide hier hard op kop. Ik schroef het tempo nog maar eens op. Nog een keer opschakelen en bracht de snelheid rond 36 km/u. Op zich niet zo hard. Echter gaf de wattagemeter met straffe wind 300+ watt aan. Toch het tempo maar laten zakken. Eén van de drie turbo dijen had het namelijk moeite te volgen. De laatste meters waren voor Guusje een gevecht, maar haar oermens-instinct zorgde ervoor dat ze niet wilde lossen.


Eindelijk na 65 km kruispunt Hoekseweg en einde rit. Nog even kletsen en een korte snelle blik naar de benen. Allemachtig, de quads van de drie T's rolden zowat op. Gelukkig zegt dat niet alles en kan ik met twee luciferstokjes ook een eind komen.

  • No comments found