Desmond
Hits: 332

Fietsen in winterzonnetje

Het heeft vannacht behoorlijk gevroren. De auto's zijn wit en de straten zo hier en daar nog glad. We gaan gewoon fietsen want het ziet er echt heerlijk uit buiten. Het zonnetje schijnt en de wind lijkt mee te vallen. Niet dus! We zijn vandaag met 11 fietsers, waaronder de twee

dames Fabienne en Miranda.

We fietsen vandaag een rondje tegen de klok in op het eiland. Paul, uit Den Helder, heeft dit weekend bij Desmond een test gedaan en rijdt ook mee met ons. Het is voor hem weer de eerste keer dat hij buiten rijdt dit jaar. Maar de goede test bij Desmond geeft hem veel vertrouwen. Stephan en Raymond zitten al vanaf 09.00 op de fiets en waarschuwen voor gladde plekken in de bochten.

We rijden in een lekker gangetje richting Maasdam om na de rotonde richting Oud Beijerland te rijden. De vorst van vannacht heeft de straten wel vochtig gemaakt maar glad is het niet meer. Betekent wel dat de spetters modder en stront om je oren vliegen. Hoe voorzichtig je ook rijdt, als je voorganger dwars door een stronthoop rijdt zitten de stukken en slierten op je neus en voorhoofd. Als ik rond kijk in het peloton heb ik altijd het idee dat alleen de anderen onder de derrie zitten. Tot ik thuis kom en in de spiegel kijk. Maar dat hoort een beetje bij de winter en het buiten fietsen.

Er staat toch een stevig windje en richting Oud-Beijerland rijden Fred en Miranda op de kop van het peloton. Het gaat makkelijk, windje een beetje schuin aan de zijkant en een lekker tempo. Maar tja, straks komen de stukken met de wind op kop nog. De wind wordt ook geleidelijk forser. Op het eind van het eiland gaan we weer richting Strijen en Westmaas. Wind schuin tegen dus. Wie niet goed zit moet harken tegen de wind. Dat verlies je altijd. We gaan de renners in het peloton herkennen die de tactiek van het pelotonrijden gaan beheersen. Paul reed slim, zit telkens in het goede wiel en uit de wind. Piet reed zuinig, in het begin niet op kop om energie te sparen. Ook Bas werkte hard, en voelt zich op zijn gemak in het peloton. Dan weer voorin en dan weer tactisch in het midden. Als een jonge hond. Miranda smeet met haar krachten. Kon niet op. Miranda dacht bij zich zelf 'zo, ik zal ze de echte Miranda eens laten zien. Met wéér een nieuwe koersbroek, van Castelli, die lekker strak om het lichaam zit. Ziet goed uit.

Op het stuk met veel tegenind liet Miranda net even een gaatje vallen en ze was gezien. Nieuwe broek of niet. Maar leer ons Miranda dus kennen. Met verschrikkelijk veel doorzettingsvermogen harkte ze een paar meter achter het peloton om er weer bij te komen. Ondanks alle inspanningen kwam ze geen meter dichterbij. Uiteindelijk zag ik haar ploeteren en liet me afzakken. Toen ik naast haar kwam te rijden leek het wel of ze drie kwartier klem had gezeten tussen de rubbers van een draaideur. Ze piepte en kreunde en kon geen woord uitbrengen. Ik had niet even snel een goede openingszin en vroeg: 'gaat 't?' Ze keek me vernietigend aan.... Maar wat een doorzetter. Ik bracht haar met Edwin in een treintje terug naar het peloton en positioneerde haar meteen op het mooiste plekje in het peloton. (Tweede rijtje dus).  Zo en nu lekker zuinig uitrijden. Het piepen en knarsen veranderde langzaam weer in een glimlach en praatjes. Miranda "eet volgende keer dus eerst de bordjes van de anderen leeg".

Fabienne moet vandaag D1 rijden. Nou volgens mij denkt ze dat dat de D van "doorrijden" of "demarreren" is. Met windje van zijkant zit ze schuin voor me op kop en draait moeiteloos 33/34. Ik probeer haar een beetje te temperen, maar krijg een blik van verontwaardiging die ik zelf had kunnen geven. Het gaat ook lekker. Ze is momenteel al goed in vorm. Het trainingsprogramma van Desmond werkt dus echt.... 

Op de Hoeksche weg rijden we op het fietspad in een lange sliert. 'Eddie de Tank' rijdt achteraan en roept 'LEK'. Ik waarschuw de anderen 'de tank is lek'. We stoppen en rijden terug. Edwin staat een beetje beteuterd naar zijn fiets te kijken. Verdomme heb ik weer, bijna thuis en dan een lekke band. Maar we helpen elkaar natuurlijk om zo snel mogelijk weer door te kunnen fietsen, want je koelt heel snel af. Terwijl ik zijn binnenbandje wissel staat Edwin technisch met een guitig apparaatje en gascilindertjes te goochelen. Edwin schroeft heel geroutineerd een cilinder in het apparaatje. Psssssssssst. Zo dat is één cilinder. Maar Edwin is onverstoord en had hier natuurlijk op gerekend. Hij pakt gewoon een volgend cilindertje uit zijn fietstasje. Nu zal het goed gaan. Hij draait het cilindertje in het apparaatje. Pssssssssst. Godver....... Wij durven Edwin niet uit te lachen natuurlijk. Want als je zijn handen hebt gezien, let je wel op wat je zegt. Hij buigt je frame zo in een wokkel dat je alleen nog op de baan kan rijden. 'Goh Edwin, hoe kan dat nou?' Grrppfff. Even later staat Edwin gewoon met bolle wangen met een pompje zijn bandje op te pompen. Als we weer rijden merk ik dat je heel snel afkoelt als je stil staat. We rillen allemaal een beetje. We rijden lekker naar huis.

Het waaide wéér hard, maar we hebben heerlijk gefietst. Het blijkt toch weer een kunst om met straffe wind regelmatig en als peloton tactisch zo te rijden dat iedereen op een voor hem of haar voordeligste plek zit. 

  • No comments found