Hans Buijing
Hits: 305

Windkracht 6

Vandaag zou het regenen en hard waaien. Maar we hebben mazzel, het regent niet. Maar wel windkracht 6. En aan de kust 7.   We zijn met zeven liefhebbers die dit weer wel willen trotseren. We rijden vandaag tegen de klok in dan hebben we straks lekker wind mee.

Als we nog tussen de huizen van Strijen rijden lijkt het mee te vallen met de wind. Maar eenmaal in open gebied hebben we de wind tegen. En het lijkt met het kwartier harder te gaan waaien. We zitten kort op elkaar en soms hoor je aan het schuren van de bandjes dat ze elkaar even raken. We moeten goed oppassen.

Het in rechte lijn rijden is er vandaag niet bij. Een windvlaag kan de renner voor je zo maar een centimeter of twintig naar links of rechts zwiepen. Daar moet je dus goed en alert op reageren. Sommigen van ons durven niet te drinken, te bang om het stuur even los te laten.   Kop over kop nemen de sterksten hun beurten op kop. De wind wordt steeds harder. We komen niet meer boven de 24km. Op de Molendijk horen we achter uit de groep 'lek'. 'Fabienne achter' hoor ik. Als ik terug rijd heeft Fred het achterwiel er al uitgehaald. We merken allemaal dat je heel snel afkoelt als je even stil staat.

Het is goed visweer merk ik. De pieren hangen werkelijk aan onze fiets en zitten bij Fabienne om haar spaken gekruld. Hoe komt zo'n worm nou tussen je spaken tijdens het rijden?        Even later rijden we weer. We vormen een constante waaier. Iedereen wil uit de wind rijden. Valt nog niet mee met zevenen op fietspaadjes van twee meter breed. Wij zijn bijna op de helft. Nog een lang fietspad vol de wind rechts van voren en dan wind mee richting Strijen. Op het pad 100 meter voor ons kreunt en piept een renner eenzaam tegen de wind in. Door de kracht die hij nodig heeft lijkt hij wel dronken, zo slingert hij. We halen hem in lossen hem ook weer meteen. Dit pad is te smal voor één waaier, we rijden met drie/vier naast elkaar. De rest wordt 'op de kant gezet'. Het maken van een tweede waaier gaat nog niet vanzelf. Stephan rijdt als vierde soms net wel in de waaier en dan weer net niet. Als een rukwind het hele stel naar links zwiept moet hij vol in de remmen. Hij raakt uit balans en komt met zijn voorwieltje in de modderige grond naast de weg. Hij probeert met allerlei capriolen, waarvoor ze bij het Cirque de Soleil op de banken zouden gaan staan, zijn fietsje onder controle te houden. Maar daar is geen houden aan. Stephan tuimelt over het hek en rolt de dijk af. Even later horen we geroep achter ons en kijken we om. We zien onze slingeraar van zo net op de weg staan zwaaien. Aan zijn voeten liggen twee fietsen. Huhhhh. Ik kijk rond wie ik mis. Stepan is er niet. Even later zie ik eerst het hoofd van Stephan weer boven de dijk uitkomen en later ook de rest. Dit was dus een 'Johnnie Hoogerlandje'. In zijn fietsbroek zitten de winkelhaken van het prikkeldraad. Hij wrijft pijnlijk over zijn dijbeen en kuiten als hij weer op de weg staat. Hij wimpelt het weg alsof er niets is gebeurd en wil snel weer verder. Maar tjemig! Wel vette pech, als je van je fiets af jumpt, over het hek heen duikt, de dijk afrolt, even het water aantikt, weer naar boven rent en dan op je fiets wil springen en dan merkt dat je twee lekke banden hebt.   Zijn maatje Raymond helpt Stephan met het wisselen van de bandjes.

Na een klein kwartiertje rijden we weer. Gelukkig hebben we even later de wind mee. Het gaat ongemerkt toch ineens hard. Heel hard. We raken de 50km aan. Ik maak door mijn enthousiasme toch weer een beginnersfout. Door het harde rijden piert er achteraan een af. Het is niet bij iedereen bekend, maar met harde wind mee is het lastiger in het peloton aangehaakt te blijven dan met wind tegen. Bij wind tegen heb je het voordeel om 'in het zuchtje' mee te rijden, en met wind mee moet iedereen het meeste werk toch echt zelf doen.    Als iedereen weer bij elkaar is, want we wachten altijd op iedereen, komt de trein weer in beweging. Ongemerkt houden we het tempo hoog. Het is ook wel lekker nu we eindelijk wind mee hebben. Ineens krijgt Fabienne het op haar heupen. 'Hé Hans kom op, hier heb ik de 'QOM' nog niet'. Fred en ik kijken elkaar aan en denken allebei het zelfde. 'Pffff.' Oké dan, we gaan er voor. We hoeven het tempo niet eens voor haar op te voeren. Ze voert het tempo helemaal alleen en zelf op. Ze knalt de bocht door en houdt het tempo strak. Thuis zien we dat ze op de Nieuwendijk ook de 'QOM' is.

IMG 1847IMG 1846

  • No comments found