Desmond
Hits: 533

Mont Ventoux 2015 (geschreven door Edwin Poot)

Dinsdag 9 juni 2015

Ik hield het niet meer.

"Ja, maar Desmond heeft gezegd dat je eerst moet acclimatiseren en infietsen en pas na een week of zo moet je een poging wagen om de Mont Ventoux op te rijden"hoor ik Miranda tegen me zeggen.

Ja lekker, denk ik, ik zit hier al 2 dagen op mijn kampeerstoel voor de caravan al die wielrenners/sters gade te slaan die in jubel stemming de camping weer op komen rijden met hun windjack aan.

Aan het windjack kun je zien dat ze van de Mont Ventoux af zijn komen dalen zo door Bedoin naar de camping "Le Pastory".

Het is bovendien iedere morgen prachtig weer dus ik zit me te verbijten.

Dit is waar ik het hele jaar naar uitgekeken heb en dan geduld te hebben lig niet in mijn aard.

Gisteren zijn we al even een stukje de berg opgeweest om sfeer te proeven en toen dacht ik al waarom rijden we niet gewoon door?

edwin

Maar het was al middag en we waren nog niet klaar ervoor na de reis "morgen gaan we " zei ik  diezelfde middag vastberaden.

weet je het zeker vraagt Miranda twijfelend? Ja zei ik, ik kan niet langer wachten en dan hebben we het maar gehad en kunnen we daarna vakantie gaan vieren. Oké wat jij wil hoor ik Miranda zeggen.

Ja zei ik en we gaan vroeg dan is het nog niet  zo warm immers overdag haalde het kwik soms de 30 graden al in deze tijd.

De wekker om 05.00 uur gezet om een bak muesli met kwark naar binnen te werken en nog wat te drinken, om dan om 06.30 uur de monsterrit te gaan aanvangen die dinsdagmorgen.

Miranda zei al dat ze weinig geslapen had van de zenuwen en verdomd ik had zelf ook een beetje pijn in mijn buik van de zenuwen.

Waar gaat dit over, zei ik tegen mezelf het is maar een berg maar toch...

In Bedoin op het vertrekpunt zette we onze meters op nul en wensen elkaar succes en gingen op weg.

De eerste kilometers gingen lekker soepel en we hadden de berg voor ons eigen alleen zo in de vroege morgen.

Maar dan ging het opeens serieus omhoog en moesten we al flink lichter gaan schakelen.

Ik kijk naar beneden en zie dat ik al niet veel lichter meer kan, verdomme had ik toch nog maar meer afgevallen bedenk ik me, en meer getraind dat had vast gescheeld.

Helaas te laat hier moeten we het mee doen en ik begin al te puffen en een lelijk gezicht te trekken.

Miranda hoor ik ook al puffen en kraken, wat is je hartslag vraag ik, ik zit al tegen de 170 hoor ik haar met moeite zeggen, shit veel te hoog bedacht ik me en we zijn nog maar net begonnen.

Rustig ademen en concentreren riep ik maar immers wat moet je anders zeggen op zo'n moment.

Voorbij  de bocht is het minder steil loog ik in de hoop dat ze me geloofde, maar even later staan we aan de kant om haar hartslag te laten dalen "het gaat zo wel weer beter hoor"hoorde ik Miranda zeggen. Ja ja dacht ik we zijn net op wegen daar staan we al.

Maar goed misschien komt ze er overheen en komt ze in haar ritme houd ik mezelf voor.

15 minuten later staan we weer aan de kant, ik hoor mijn hart gewoon in mijn hoofd bonken, zei Miranda maar ze wilde nog niet opgeven.

Even wachten en dan gaan we weer, hoorde ik haar zeggen en wilde op haar fiets stappen, ik hoorde een klap en keek op en zag Miranda op de grond liggen knie en elleboog open, fiets beschadigd en Miranda boos en geschrokken.

Misschien kun je beter teruggaan Miran opperde ik voorzichtig,  is het nog ver denk je vroeg ze huilend? Ja we zijn nog maar 8 a 9 kilometer op weg en het wordt alleen maar steiler denk ik , ondertussen pleister plakken op haar knie en elleboog.

Dan ga ik maar terug , hoorde ik haar verslagen zeggen.

Ja dat is misschien wel het verstandigste om te doen zei ik en realiseerde me dat haar gezondheid uiteindelijk boven zo'n berg beklimmen gaat, maar toch best wel pijnlijk.

We namen afscheid van elkaar en ik ging alleen verder, ik gooide er gelijk een flink tempo in omdat ik toch het gevoel had de verloren tijd in te halen.

Ik had nog niemand gezien verder op de berg behalve één fransman 100 meter achter me en ik schatte die man op een jaar of 65-70.

Hij rijdt op een oude fiets met spatborden en zo'n tasje aan de voorkant en toen wij stil stonden haalde hij ons in en zag ik dikke banden en een slag in z'n achterwiel.

Hij zei heel bemoedigen terwijl Miranda er kuis doorheen zat in het Frans zoiets wat wij begrepen als "verderop wordt het nog stijlen"en bedankt dan maar weer.

Voor de rest was er niemand en het is zo stil dat 100 meter voor me drie herten oversteken en ze keken even opzij naar mij met zo'n blik van, daar heb je weer zo'n malloot en ze lopen rustig verder het bos in.

Sjonge jonge dacht ik wat is dat bos een pokken eind, er komt geen eind aan.

Ik fietste zo''n 12 a 13 km per uur omhoog met 30 voor en 23 achter en heb alleen nog de 25 over en hoopte dat na elke bocht het bos op hield en ik chalet Reynard zou zien, maar na elke bocht komt er weer één en weer één er kwam geen einde aan.

Mijn hartslag was in orde maar ik ging al een beetje mijn bovenbenen voelen en drink zoveel mogelijk en probeer wat te eten.

Opeens kwam ik in een bocht wat gebouwtjes  tegen een soort opslag van de plaatselijke plantsoenendienst, leek het wel en kreeg weer moed.miranda 1

Chelet Reynard kon niet ver meer zijn dacht ik.

Ik keek om en zag opa op zijn fiets nog steeds op 100 meter zitten ogenschijnlijk op zijn gemakkie.

Ik schakelde naar het laatste tandwieltje de 25 en besefte dat ik nu niets meer over had en werd daar toch een beetje bezorgd om, opeens kwam ik uit een bocht en zie Chalet Reynard rechts liggen, hé dacht ik dat ziet er heel anders uit als op de filmpjes van You Tube, maar ja alles was nog dicht om dit tijdstip en zag dan ook geen mens bij het Chalet.

Ik knalde gelijk door omdat ik inmiddels aan mijn benen voelde dat uitrusten nu niet meer gaat helpen.

De conditie was goed maar de benen zijn niet gewend zo lang te moeten klimmen en protesteerden hevig.

Ik keek omhoog en zag de beroemde toren staan in het kale landschap, daar was het dan einddoel nog maar 6 kilometer en we zijn er  het zal me nu toch niet meer tussen de vingers doorglippen bedacht ik me en keek naar boven en zag hoe steil het verdrop werd.

Dat ik helemaal alleen zat was aan één kant wel lekker maar ook wel erg eenzaam.

Maar niet meer naar boven kijken bedacht ik me hooguit 2 meter vooruit meer was niet nodig.

Ik had al een tijdje mijn lichtste verzet staan en dat verontruste me enerzins, wat moest ik als het nog steiler werd? nog steiler?

Het hele jaar dacht je aan de procenten die medefietsers dan tegen je zeiden dat zo'n berg zo steil is en dan dacht je, ja het zal allemaal wel maak je niet zo druk die fiets ik wel even op.

Immers iedereen van de camping kwam met een lachend gezicht weer terug dus ik zal het toch ook niet op moeten geven, niet nu . Het tempo was  inmiddels vanaf Chalet Reynard afgezakt naar een 8 a 9 kilometer per uur en ik begon steeds meer te harken.

Ik zag de geel witte/ paaltjes van nog 4,3,2 kilometer en opeens begon ook bij mij mijn hart te bonken in mijn hoofd en was ik genoodzaakt in een bocht verderop even te stoppen om alles wat ik nog bij me had op te drinken en op te eten, Vooral dat eten lukte me niet tijdens het klimmen dat koste me gewoon te veel energie.

Ik keek even omhoog en genoot van de stilte, opeens zag ik links in mijn ooghoek wat aankomen, ja hoor de franse opa op zijn oude fietsje ogenschijnlijk op zijn gemakje.

Die moest hier heel zijn leven hebben gefietst hield ik mezelf maar voor en sprong weer op de fiets om hem voor te blijven . Links zag ik het paaltje staan van de laatste kilometer en ik werd zowaar een beetje blij, maar waarom kwam ik dan haast niet meer vooruit?

O ja dat laatste stukje was 12% herinner ik me opeens weer, vandaar.

Daar nog één bocht en dan was ik er.

Ik nam hem lekker ruim en was zo moe dat ik moest gaan staan en riep naar iemand die om de bocht stond, Wher is the finish?.

Hij wees naar de rechterkant van de weg tussen de paaltjes en ik perste er staand op mijn lichtste verzet nog een soort sprint uit.

Het zag er niet uit maar wie maalde erom en trouwens er was toch niemand die het zag.

Ja hoor ik was er en ik keek uit naar het ontvangstcomité maar helaas boven stonden 2 wielrenners een fransman en een Hollander en ik zei de gek that's all.

We maakte foto's  van elkaar bij het beroemde bord en zeiden verder niet zoveel en het was angstig stil.

Niks was er open en er was ook nog geen fotograaf te zien, een lekker zonnetje en werkelijk bladstil geen wind niks, was dit het nou?   

Ik droomde wel eens om binnen gehaald te worden door honderden mensen op de top en dan samen huilend in elkaars armen te vallen van geluk en blijdschap, nou daar stond ik dan met 2 onbekenden die ook zo beetje net als ik wazig om hun heen keken.

Ik draaide me om en daar stond hij opa op zijn oude fiets geen smeer op zijn ketting, geen zweet op zijn poloshirt, en nog steeds zijn petje op.

Ik gaf hem een hand en het enige wat ik uit kon brengen was "respect, respect".

Ik voelde me gewoon een beetje voor lul staan met me felgele pakkie hightech fiets, maar goed ieder op zijn eigen manier zullen we maar zeggen, ik besloot mijn regenjasje aan te doen en maar te gaan afdalen, ik had er niets meer te zoeken.

Op de heenweg had ik Tommy Simpson nog gegroet en bedacht dat ik op de terugweg wel even te stoppen, maar ik stapte op de fiets en ik was de eerste bocht nog niet door of ik schoot vol en liet mijn emoties de vrije loop[ zo raar, wat kan mij het schelen bedacht ik meer is toch nog geen hond op de berg niemand zag of hoorde me.

Alles kwam eruit en het enige wat ik wilde was zo snel mogelijk naar Miran to, die inmiddels verslagen bij de caravan moest zitten.

Dus Tommy reed ik weer zo voorbij in vliegende vaart om zo snel mogelijk weer op de camping te komen.

Mogelijk weer op de camping aangekomen was het een weerzien met Miran van een lach en een traan, maar een week later op woensdag 17 juni hebben we dat helemaal goed gemaakt om de Mont Ventoux weer te beklimmen dit keer vanuit Sault mede dankzij Hans en Fabienne die de hele klim bij Miranda bleven.

En heeft Miranda de hele beklimming inclusief de zware laatste 6 kilometer vanaf Chalet Reynard zonder te stoppen in één keer naar boven gefietst.

Sjappo Miranda dat je dat met je geringe trainingsarbeid hebt geflikt apetrots was ik op haar.

Eind goed al goed.

  • No comments found