Hans Buijing
Hits: 305

Beklimming van de Mont Ventoux

Mont Ventoux 17 juni 2015    We staan 07.00 uur op want vandaag staat de Mont Ventoux op ons programma. We trainen ons een slag in de rondte omdat we eind juni meedoen aan de cyclo La Vaujany met een paar fietsmaten van MPcoach en daarvoor al maanden een speciaal trainingsprogramma volgen bij Desmond Buyk. Vandaag is ook wel bijzonder omdat we hebben afgesproken met Miranda en Edwin van ons vaste zondagspeloton om met hen de Ventoux te beklimmen.

Het is voor Miranda de eerste keer dat ze zo'n hoge berg gaat proberen te bedwingen met haar racefiets.    We rijden om kwart over negen Sault binnen. Tjonge hebben wij weer hoor, spreek je wat af en is het markt, denk ik als een parkeerplek zoek. Het is werkelijk fascinerend als ik ergens hoog in het dorp op een grasveldje een plekje heb gevonden en bij toeval vijftien minuten later Edwin zijn groene voiture naast de onze parkeert. Edwin heeft een paar dagen geleden de Mont Ventoux al van de zware kant gedaan, dus stapt met een blik 'wie doet me wat' uit de auto. Vandaag is een bonusrit voor Edwin, hij heeft immers zijn Mont Ventoux paaltje al binnen en van Miranda een echt Mont Ventouxpakje gekregen. Als ik hem rond de auto zie lopen zou je haast denken dat hij vandaag al een keer op de fiets naar boven is geweest. Hij loopt alsof hij zelf niet weet waar zijn benen naar toe zullen gaan. Miranda schrikt ook wakker en komt wat witjes uit de auto. Ze heeft maar een uurtje geslapen en heeft zich de afgelopen nacht afgevraagd waar ze aan begint.    Nadat we de fietsen in elkaar hebben geschroefd gaan we gelukkig eerst koffie drinken in Sault. We vertellen Edwin en Miranda dat het hier gebruikelijk is om eerst bij de bakker wat lekkers te halen en dat dan op een terras ergens anders met koffie op te eten. Nadat we allemaal even naar toilet zijn geweest om alles in orde te brengen gaat het beginnen. We dalen vanuit Sault eerst een paar honderd meter af voordat de klim echt begint. Sault staat bekend als de klim voor 'watjes'. Maar als je, zoals Miranda, voor het eerst een echte berg beklimt met de fiets is dit zeker geen sinecure. Het is toch 26 km klimmen en de laatste zes naar de top zijn gewoon hetzelfde als vanuit Bedoin. Het aantal hoogtemeters dat je overbrugt is ruim 1300 m. Dus de eerste arrogante kwast die je prestatie omlaag durft te halen door te vragen: 'van welke kant heb je 'm dan gedaan?' Stomp je recht op zijn neus Miranda!   Half elf zitten we op de fiets. Tjemig, wat gebeurt mij nu. Wil ik wat rustig starten om eerst in een rustige cadans het ritme te vinden, schiet Miranda er vanaf het begin meteen als een hazewind vandoor. Blik strak vooruit, rug een tikkeltje gebogen, handen strak om het stuur gevouwen en zo'n hoge versnelling waar mijn benen niet blij van zouden worden. Ik versnel even om naast haar te komen en vraag haar iets langzamer te starten. "We moeten er nog 25 hoor" zeg ik.   Edwin zit met een grimas achterin. Het wordt mij niet duidelijk of hij lacht of gewoon stuiptrekkingen heeft. Je ziet hem denken "Waarom doe ik dit". De boomstammen van benen draaien nog niet soepel rond. De benen van de tank zijn de beklimming van een paar dagen terug vanuit Bedoin nog niet vergeten.    We klimmen gestaag door. De kilometers vliegen onder onze bandjes door en het gaat warempel hartstikke goed. Ook de tank vindt zijn cadans. Fabienne dartelt op haar 'Eddy Merkx' naar boven, zo lijkt het. Ze is door het trainingsprogramma van Desmond echt veel sterker geworden. We blijven in de buurt van Miranda om haar te coachen als het nodig is. Maar voorlopig gaat ze als een ervaren klimgeit omhoog. Niet te snel en niet te langzaam 'eet ze eerst de bordjes van Hans en Fabienne leeg'. En hoeven we niets te zeggen. Ze rijdt zo geconcentreerd dat de omgeving haar ook totaal ontgaat.    Ons tempo is zo strak en regelmatig dat we verdikkeme nog regelmatig renners inhalen ook. Onderweg krijgen we van een begeleider van een andere groep bananen aangereikt. Super leuk hoe hier met elkaar wordt omgegaan.    Edwin steunt en zijn fietsje kraakt. Het is ook nog al een bonk renner wat in dat pakje zit geperst en wat op de flanken van de Ventoux naar boven stoempt. Even later zien we Chalet de Reynard al. Vanaf daar is het nog maar zes kilometer. Ik verwacht een voorstel voor een tussenstop om een koek te eten of wat te drinken. Dus niet. Miranda en Edwin zien het hele Chalet de  Reynard niet en rijden in een ruk door. Alsjemenou, wat heb ik nu aan mijn fiets hangen? Als we op 9% zitten vraag ik aan Miranda waarom ze niet nog een tandje lichter schakelt. "Dat kan niet want dan heb ik niets meer over" "heeft Desmond mij verteld". Mijn wenkbrauwen schieten omhoog tegen mijn helm, van verbazing. "Oké, maar Miranda dit is de Mt. Ventoux, je mag nu naar je lichtste verzet hoor". Achter me hoor ik de tank puffen "Wat? Ik zit al een uur op mijn lichtste verzet". Ik weet niet wat er gebeurt, maar vanaf het Chalet gaat 'de tank' los. Zou dat geheime goedje van hem uit Oekraïne pas na een paar kilometer gaan werken? Edwin krijgt praatjes en rijdt weer 'van voren'.    De toren op de top komt steeds dichterbij. De wind trekt aan en het wordt frisser. Het zal toch niet gebeuren dat we het nu laten schieten. "We gaan het nu halen." Roep ik naar Miranda. Ze kijkt me lachend aan en ik zie haar denken " ja tuurlijk, wat dacht je dan? Al kom ik ondersteboven op mijn fiets boven. Maar boven kom ik". Ik probeer wat vooruit te fietsen om aan de zijkant foto's te maken. De gezichten zijn getekend maar het ziet er fantastisch uit. We stralen ook trots en overwinning uit. We zijn er bijna. Dit pakt niemand ons meer af. Onderweg worden we op de laatste drie kilometer aangemoedigd door mensen aan de kant. Nog twee bochten en dan de laatste bocht naar de top. Miranda zit werkelijk heel strak achter het wiel van Fabienne en komt bij de laatste bocht uit het zadel op het laatste steile stuk. YES gehaald! Gebalde vuisten en een traan van de wind of van blijdschap. In één ruk naar boven, zonder te stoppen! Boven is het een drukte van belang. Iedereen wil foto's maken en wij natuurlijk ook zo met zijn vieren op de top. Miranda kijkt voor het eerst even goed om haar heen: "wat een lelijke berg is het eigenlijk!" Tja en dat is ook wel zo, maar wel eentje om op je palmares te hebben staan.   Als we de foto's hebben gemaakt zien we pas dat er zo hier en daar mensen uitgeput op de grond liggen bij te komen. Wij trekken onze windjacks aan en gaan aan de afdaling beginnen. Eigenlijk de beloning van de klim. Ik duik naar beneden. Het tempo is eigenlijk onverantwoord hoog. Remmen doe ik toch liever niet. De bochten lopen mooi en je kan ver vooruit kijken. We stoppen nog even bij het monument van Simpson. Nadat we ook hier foto's hebben gemaakt springen we weer snel op de fiets voor het restant van de afdaling. Ik zie in mijn ooghoek het groene windjackje van Edwin. Die zit dus strak in mijn wiel. Na zo'n 6 à 7 minuten zijn we weer bij het Chalet. Krijg nou wat, als ik stop staat Miranda naast me. "Zo dat ging lekker zeg" zegt Miranda stralend. Even later komen Edwin en zijn buddy Fabienne ook in een groen windjackje aangestuifd.    Na een korte break dalen we veder af naar Sault. Daar eten we een heerlijke pasta carabonara en een salade en gaan we allebei weer terug naar onze camping. Het was een geweldige rit, maar vooral een fantastisch leuke dag met elkaar. 

  • No comments found