Hans Buijing
Hits: 344

Eerste dag La Vaujany

Infietsen vanuit Bourg d' Oisan.Het is woensdag 24 juni en we vertrekken vanuit de Provence om 07.00 uur richting Alp D'Huez. Als alles goed gaat rijden we vanmiddag een trainingsritje met de anderen van de MPcoach groep ter voorbereiding van de la Vaujany cyclo van zondag. Via de Whatsapp lezen we al dat de anderen in de ochtend een eerste trainingsritje aan het rijden zijn. Ze zijn gewoon niet te houden die gasten. Om 12.00 uur staat onze caravan op camping la Piscine aan de voet van de Alp.

Yvonne heeft ons al verwelkomd. Even later komen Arjan, John, Ronald, Rolf, Johan en Desmond terug van hun fietstochtje. Wauw, we zijn dus compleet en iedereen ziet er goed uit.    Voor de middag heeft Desmond een infietsritje op het programma staan om kennis te maken met de bergen. Ja, ja een infietsritje. We gaan in Bourg d' Oisans ergens links en rechts en ineens rijden op een klim met een beetje dubieus asfalt. Een bord met dat we drie onverlichte tunnels tegen gaan komen schrikt ons niet af. Wel wordt er een beetje nerveus om gelachen. De klim voelt niet aan als infietsen. Arjan mag op kop om het tempo aan te geven. Hij maakt rare geluiden. Als hij wat zegt is het net een imitatie van een slechte buikspreker. Ook John baalt en zit met een grimas op zijn fiets. Zijn peperdure computer geeft zero, zero, zero. Hoe kan dat nu? Metertje geeft geen enkel signaal. Van Desmond krijgt hij de tip om op gevoel te fietsen. "Op gevoel, op gevoel, dan kan ik beter nu keren" piept John. John drukt op alle knopjes maar er gebeurt niets. Als het apparaatje niet snel reageert flikkert John het metertje zometeen nog het ravijn in.   Even later rijden we het eerste tunneltje in. Zo, dat is echt donker. We zien helemaal niets en rijden op gevoel. Gelukkig is dit tunneltje niet lang en zien we na de eerste bocht het eind van de tunnel waar we ons op kunnen richten. Na twee kilometer komt de tweede tunnel van 365 meter. Voordat we het beseffen rijden we in het pikkedonker. Ik probeer al rijdend mijn iPhone te pakken omdat daar een lampje in zit. Daar ben ik niet handig in heb ik ervaren. Voor Arjan die vlak achter me zit lijkt het alsof hij bij de première zit van Cirque de Soleil. Ik zwabber op mijn fiets van links naar rechts zonder de tunnelwanden net niet te aan te raken. Ik moet stoppen om me te oriënteren waar ik sta om niet knalhard recht op de tunnelwand te clashen. Met een lampje gaat het iets beter.    John komt bleek en verbouwereerd uit de tunnel te voorschijn. Hij is aangevallen door een eend. Een eend? Ja een eend. Hij is tegen de tunnelwand aan gesmakt en heeft er wat Franse scheldwoorden bij geleerd. Sprak die eend Frans dan? "Ja, die lulhannes van een Fransman zag me te laat en reed me gewoon bijna aan flarden" "en dan nog schelden ook." Oh, het was een 2CV.    John en Arjan kiezen ervoor terug te keren. Als de rest boven op de col arriveert vragen ze aan een vriendelijk Fransman of hij fotootje wil maken. Maar natuurlijk hij maakt er zelfs een paar om een goede foto te hebben. Vriendelijke man. Even later stapt hij in een rode 2CV en rijdt weer naar beneden.     Als we gecontroleerd naar beneden rijden denken Rolf en ik al aan het biertje dat ons te wachten staat. "Nou dan heb ik een verrassing" zegt Desmond. "We doen nog even de col d'Ornon." Oempff. "Oké, leuk". We klimmen gestaag weer met z'n allen naar boven. Arjan geeft het tempo weer aan. Johan en Ronald hebben een hoger tempo en rijden naar boven alsof ze vlak rijden en het bord met 7% niet hebben gezien. Alsjemenou, wat een tempo rijden die mannekes. Ik kan het ook niet laten en rijd in een iets hoger tempo ook bij het groepje weg. Ik heb niet de illusie bij Johan en Ronald te komen want die zie ik al snel niet meer. Even later peert Desmond mij voorbij. Des rijdt wel naar het duo Ro en Jo. Ik ben niet zo van de tempowisselingen en blijf eigen tempo rijden. Weer even later heb ik het gevoel dat er een drachtige dromedaris in mijn nek zit te hijgen. Wat een gehijg en gezucht. Rolf heeft de ook de sprong gemaakt en rijdt achter me. Hij ziet eruit of hij vier luchtbedden achter elkaar heeft opgeblazen. "Zo meteen bij het bord 5km wordt het even steil". Denk ik te verstaan. Het is echt gebrabbel. Hij kan geen twee woorden meer achter elkaar uitspreken. Oké, denk ik, goed om te weten. Ik hou mijn tempo strak en merk dat de reus uit Puttershoek in mijn wiel is gedoken. Het gepuf houdt niet op. In de haarspeldbochten neemt Rolf de binnenkant terwijl ik de easy buitenkant neem. Dat kost 'm de kop. Het elastiek breekt, en ik los Rolf. Wauw, maar niet te snel euforie. Rolf weet zich meestal weer bij elkaar te rapen en komt dan weer terug. Maar dit keer niet.   Ik stoemp lekker door. In de verte zie ik een renner met een kikkergroen fietspakje. Dat is een mooi richtpunt. Huh, nee is dat Desmond? Dat kan toch de coach niet zijn. Al klimmend zie ik dat ik verdomme dichterbij kom. Dan schakel ik nog maar een keer op. Wah, mijn benen kraken en doen pijn. Ik nader Desmond steeds meer. Een meter of vijftig achter hem schakel ik nog maar een keer door. Het wordt hier ook iets vlakker. Ik rijd Desmond hard voorbij. Ik durf niet te kijken. Hij heeft het zwaar. Zijn dunne beentjes krijgen de trappers nog maar net rond. Zijn formule 1-bril omhoog geschoven op de helm. Hij ziet eruit alsof hij net in de grindbak is beland en nu gedesillusioneerd naar de pits terug rijdt. Dit is niet de Desmond die ik ken. Zijn ogen mat en een verwarde blik vooruit. Ik hoop dat hij in het wiel duikt. Dan breng ik de coach wel naar boven. Het lukt Des niet.    In de verte zie ik de vlag van de col. Het moment om één, twee, ja zelfs drie keer op te schakelen. Jo en Ro staan daar al even te wachten. Wauw, met een high five van Jo en Ro zak ik voldaan over mijn stuur. Even later komen Desmond en Rolf op de col aan. Dit zal zeker niet de volgorde van aankomst de komende dagen zijn besef ik, maar ik geniet wel van het moment. Ook al is het eenmalig. Fabienne komt er vlak achteraan. En John en Arjan maken onze groep weer compleet. De afdaling gaat voor de een snoeihard en voor de ander veilig gecontroleerd.    Om 20.00 uur zitten we met elkaar aan de barbecue te genieten van onze dag. Het was een topdag.

  • No comments found