Hans Buijing
Hits: 432

Tijdrit naar Alp d'Huez

Tijdrit naar Alp D'Huez.In de huisjes van de anderen van de groep is het nog rustig, terwijl wij al heerlijk in de zon zitten te ontbijten. Om half tien gaan we toch maar eens kijken. Er komt wat beweging en leven in de huisjes. Iedereen is vandaag een beetje nerveus. Er staat een rij voor het toiletje in de huisjes. Tja, er moet veel geplast worden. Iedereen loopt te dreutelen van spanning. Een tijdrit naar Alpe d'Huez roept herinneringen op aan de tijden van Armstrong. Johan is gefocust en zit geconcentreerd op een stoeltje voor zich uit te staren. Ik wil voor een tijd gaan die we ons nog lang zullen heugen. "Hoe snel wil je dan rijden? Vraag ik hem dan maar. Ik moet het twee keer vragen voordat hij reageert.

Hij kijkt me heel afwezig aan alsof hij net zijn laatste marshmallow is kwijtgeraakt. "Huh, oh iets onder het uur". "Onder het uur, man dat is bijna één sprint omhoog". En Johan en Rolf gaan zonder overbodig gewicht, dus zonder reserveband en pompje en maar 1 bidon. "Ja dat maakt nogal veel uit als je zoals Rolf 100 kilo weegt" denk ik nog. John heeft zich nog kunnen beheersen en nog steeds zijn metertje niet in het ravijn gesmeten. Hij rijdt op gevoel, dus.......   Rolf loopt heen en weer en probeert de startvolgorde te beïnvloeden bij Desmond. Als je al dacht dat onze politieman integer was.... Hij zet alles op alles om achter mij te starten. Een beetje jammer van deze aardige goser. Achter me starten, alleen om me op de Nederlandse Alp te vernederen. Nou we gaan het zien, maat. Om ons een kans te geven een goede tijd neer te zetten besluit Arjan vandaag niet mee te doen. Hij zorgt voor de hulp onderweg samen met Yvonne. Ze staan eerst bij bocht 8 voor een foto en scheuren dan als een bezetene naar bocht 17 voor een flesje water. Arjan heeft daarvoor een speciaal hoedje opgezet in de kleur van de Tour de France, zodat wij hem niet over het hoofd kunnen zien. John heeft vannacht geen oog dicht gedaan door het getoeter van Arjan. Arjan heeft nogal wat last van de Franse pollen en kan bijna een sneeuwpop bouwen van papier mache van zijn volgesnoten zakdoekjes.   Ronald is de rust zelve. "Met een Motorola nog in de benen is de Alp voor mij niet meer dan een heuveltje", zie je hem denken. Fabienne ziet ook wat bleek. Je ziet haar denken "oh my god, wat doe ik hier tussen al die mannen". Desmond loopt heen en weer. Zijn hoofd zit vol schema's. Iedereen krijgt een richttijd mee van de coach. Op basis van trainingsschema's, cijfertjes en wattages krijgen we allemaal een tijd mee. Zelf is de coach niet in goede doen. Zijn benen willen niet wat zijn hoofd in gedachte heeft. Yvonne is het ankerpunt van de groep. Regelt en organiseert bidonnetjes, banaantjes en water voor onderweg en kneedt onze spiertjes en behandelt onze pijntjes.   Half twee vertrekken we. Desmond heeft bedacht om ons om de vier minuten te laten vertrekken. De snelste start als laatst en Desmond gaat daar achteraan.    Iedereen staat nerveus te wachten tot Desmond het startsein geeft. Professioneel telt Des met eerst een volle hand af van cinq, quatre, trois, deux, un, go.   Fabienne start als eerste en vertrekt volle bak. John vertrekt vier minuten later. De spanning staat op zijn gezicht. Na John mag ik vertrekken. De eerste vier bochten zijn het zwaarst roept Desmond nog. Ik sla links af en schrik meteen van het percentage. Holy shit, ik schakel meteen een paar keer terug. Ik ben hier al eens geweest, maar dat het zo steil was had ik toch verdrongen waarschijnlijk. Ik kijk naar beneden en zie dat ik niets meer heb. Eigenwijs probeer ik toch te schakelen. Nop, inderdaad geen lichter verzet meer.   Ik zit meteen op mijn omslagpunt en ben nog maar net drie minuten weg. Verdomme, dit gaat niet goed komen. Na bocht drie kom ik eindelijk een beetje in cadans. Ik klim vervolgens in mijn eigen tempo naar boven. Na een twintig minuten word ik al ingehaald door Johan die rijdt alsof er helemaal geen berg is. Die knaap rijdt alsof het vlak is. Wat rijdt dat joch hard zeg. Even later zie ik twee zwarte tenuetjes naast elkaar rijden. Is dat John nou? Verdomd, John heeft een maatje gevonden die zijn tempo rijdt. Ik rijd John voorbij en hoop dat hij aan kan klampen. Even later rij ik weer alleen. Voor me zie ik Fabienne rijden. Ik passer haar even later. Nu heb ik niemand meer voor me om op te richten. Ik heb het zo zwaar. Ik haal wel regelmatig renners in. Dat voelt goed! Net voor Alpe d'Huez zie ik in een haarspeldbocht Ronald achter me rijden. Ook een kanjer die knoepert hard omhoog is gereden. Als hij me inhaalt spring ik in zijn wiel. Ik hoop er op dat hij me boven kan brengen. Valse hoop dus. Op een iets minder steil stuk (8%) schakelt hij even op en ben ik gezien. Ik heb niets extra's meer over. Boven in Huez wordt het eindelijk iets vlakker. Ik rijd als een kamikaze naar het eindpunt. Neem rotondes links en rijd op linker weghelften. Wel tof is dat ik bij de finish met applaus word onthaald van Jo en Ro en andere fietsers die op hun maten zitten te wachten. Even later komen Rolf, John, Fabienne en Desmond binnen. Allemaal super gereden. Johan heeft een tijd neergezet van 53,54 en is volgens Strava sneller dan Nikki Terpstra. Zijn doel dus behaald en binnen het uur gehaald. 

  • No comments found