Hans Buijing
Hits: 399

Herstellen en voorbereiden

Herstellen en voorbereiden.

Vandaag en morgen staan in het teken van herstellen en voorbereiden voor La Vaujany aanstaande zondag 28 juni, de cyclo waar we al maanden voor aan het trainen zijn.    Het is volgens onze coach altijd goed om in D1 te herstellen in een lage hartslag en met veel omwentelingen. We hebben de afgelopen twee dagen al heel veel hoogtemeters .... gemaakt en de tijdrit naar de Alpe d'Huez zit nog goed in onze benen.  

 

foto 4

foto 5

foto 3

Ook al doen de handen van Yvonne wonderen, alle pijn uit de benen kan zij niet wegmasseren.    Yvonne is het schaap met niet vijf naar tien poten. Ze is assistent coach, regelneef, masseur, soigneur, geeft ons voedingsadvies en staat iedereen bij met raad en daad en is oog en oor voor onze coach. Haar handen zijn goud waard. Na een massage bij Yvonne kun je zo de Alp nog een keer op.   Maar ja, waar vind je in de buurt van Bourg d'Oissans een vlak stuk waar je goed kunt herstellen. Om de camping uit te rijden ga je al omhoog. We zitten temidden van de grote alpenreuzen, dus welke weg je ook pakt, je klimt altijd. En om nou alleen maar rondjes op de camping te gaan fietsen is ook een beetje raar. Alhoewel.... er staat een clubje op de camping met de meest vreemdsoortige cruisers die steeds rondjes rijden.    Fabienne wil niet weer op een weg komen van 10 % met donkere tunneltjes en heeft bij de receptie een kaart gevonden en ja hoor warempel, ze vindt een weg die toch goed te doen moet zijn en ook nog mooi is gelegen. Ook Des heeft de weg bestudeerd en denkt dat het een mooie klim is om te herstellen van gemiddeld 2 à 3%. We stijgen namelijk ongeveer 1000 meter over een weg van 32 km. We vertrekken om tien uur en het is nog heerlijk fris. Arjan, Fabienne en John moeten op kop van de coach en de anderen mogen er niet voorbij. Om een foto te maken is de enige uitzondering. "Oké, dat wordt dus een forse fotoreportage", zie ik Johan denken. Na zo'n tien km gaat de weg toch ineens steil omhoog. "Nou als dat 3 % procent is, dan weet ik het niet meer hoor" zegt John puffend en met een knalrood hoofd voor me. "Ah, kom op man, niet normaal dit" "Gekkenhuis". "En nog steeds geen hartslag". John is nog steeds gefrustreerd omdat zijn dure meter het niet goed doet. En op gevoel fietsen is niks voor John, hij moet voor zich zien wat zijn rikketik doet.    De weg is prachtig, We hebben mooi uitzicht op hoge bergen met af en toe nog wat sneeuw erop, naast de weg een wilde rivier en bijna geen verkeer op de weg. We klimmen gestaag door en dan tien km voor het eind komt er weer een pittig stuk waar je dus echt niet kunt herstellen tenzij je een sur place doet. Dan krijgt Arjan ineens de geest en demarreert als een jekko naar boven. Wij staan gewoon geparkeerd, heeft ie ons nu gewoon in de maling genomen de afgelopen dagen? Dan stopt ie abrupt om een paar foto's van ons te maken. Het is maar goed dat hij geen filmpje maakt, want hij staat  te hijgen als een otter die aan het bevallen is. Je zou bijna 112 bellen. "Gaat het goed Arjan?" Altijd weer die duim omhoog. "Ja hoor, prima".    Na 32 km bereiken we het eindpunt en drinken we op een terras cola of koffie. Ik zie Arjan uitgeput naar het hutje staren. Even later zie ik dat het niet door de vermoeidheid komt maar door de leuk uitziende dame die op het terras serveert. "Zo, die mag wel bij mij op de bagagedrager" zegt Arjan als alternatief op daar zou ik morgenochtend wel een beschuitje mee willen eten. Arjan zit met smile van oor tot oor naar haar te staren. We stoten hem aan om hem terug in de werkelijkheid te krijgen. "Oh, ja eh, gaan we? Ik hoef nog niet weg hoor!" Na het terras volgt de beloning en is het 32 km lang dalen naar de camping. Iedereen vult de middag zelf in. Lekker aan het zwembad, massage bij Yvonne, fiets schoonmaken of het eten voorbereiden, want 's avonds eten we met zijn allen. Tijdens het eten houdt de coach elke avond een praatje om het programma van de volgende dag door te nemen. Vanavond adviseert hij ons om morgen maar hooguit anderhalf uur te fietsen of helemaal niks te doen. Herstellen, herstellen, herstellen is het motto en zorg dat je spullen in orde zijn.   Op zaterdag wil ik toch wel een stukje fietsen en samen met Fabienne, Ronald en John fietsen we een stuk van de geleidelijke klim naar Venosc voor een bak koffie en een taartje. De anderen blijven op de camping. Om 14.00 vertrekken we met de auto naar La Vaujany om onze startbewijzen af te halen. Nu begint het toch echt en iedereen wordt al een beetje nerveus. We zien ook veel renners die heel stoer met de fiets hun startbewijzen ophalen. Maar we hebben er geen spijt van dat we met de auto zijn, want de klim naar La Vaujany is dan maar slechts 6 km lang, maar zwaar. Oef het is 8,6% gemiddeld en dan hebben wij er zondag dus al 100 km achter de rug. We halen onze startbewijzen, kopen nog wat gelletjes en repen en een gaspatroon voor het geval Fabienne een lekke band krijgt en ze alleen komt te zitten. Maken wij mannen ons druk over hoe zwaar het wel niet zou zijn, zij maakt zich druk dat ze een lekke band krijgt en die zelf moet wisselen. Johan bedenkt ineens dat hij toch zijn cassette nog wil wisselen en vraagt Ronald om raad. Hij gaat toch nog een nieuwe halen. De fietsen worden nog allemaal even nagekeken en ik zie een klein scheurtje in de band van Fabienne. Gelukkig zijn de winkels nog laat open in Frankrijk en scheur ik nog even om vijf uur voor een buitenbandje. We eten wat vroeger vanavond en Desmond geeft ons instructies en geeft ons ook nog onze tijden door dat we binnen moeten zijn voor 'goud'. "Huh goud?" Per leeftijdscategorie staat daar een bepaalde tijd voor. John en ik kijken elkaar aan en halen onze schouders maar op. Dat goud kan mij voorlopig gestolen worden als ik het maar haal en veilig binnenkom.    We geven nog wat tasjes af aan Yvonne die halverwege het parcours ons nog wat eten en drinken gaat geven. Na een enorme hoeveelheid pasta waar je zo onderhand de Mount Everest mee kan beklimmen, gaan we vroeg naar bed. Een beetje spannend is het eigen toch wel.

  • No comments found