Desmond
Hits: 363

Monstertijdrit Deel 3: de wedstrijd

Drie dagen voor de wedstrijd. “Des, wil jij vrijdag op je fiets naar je werk, ik heb de auto nodig?’. “Tuurlijk schat.”

Gelukkig zou het na 5 dagen regen beter weer worden. Ik wilde na mijn werk de benen goed op spanning houden. 

Vrijdag 16:00. Klaar, goed weer en een uurtje lekker knallen. Ik klik het vizier van mijn helm dicht, schuif de kanarie onder mijn zitvlak en bafff weg. Hmm de weg voelt vreemd hard aan. Verbaasd kijk ik naar beneden. Nee he, een lekke band. Laat ik nu net geen spullen hebben meegenomen. Mijn voorwiel voelde ook niet solide aan. Waaaatt, twee lekke banden! Sabotage, collega’s, grap,….. Wacht laat ik thuis nu maar eerst kijken wat  het probleem is. Tenslotte was het wegdek die ochtend nat en modderig van de regen. Ook mijn fiets zag er niet uit. De kanarie was zwart geworden en de ketting schuurde over de cassette alsof ik mijn fiets, na jaren lang vermist te zijn geweest, uit de Amsterdamse gracht had laten vissen. 

Dit wordt weer een haastklus. Zaterdag zou ik immers mit unserer Familie den ganzen Tag in een pretpark in Duitsland gaan vertoeven. We zouden vroeg weg gaan dus de banden zaterdagavond maar plakken. De fiets was in ieder geval weer blinkend schoon. Half tien ‘s avonds thuis, kinderen met een voldaan gevoel naar bed gebracht, ik begon aan mijn onderzoek. CSI-achtige taferelen in huize Buyk. Ik had geen binnenbanden meer. De nieuwe zitten er pas twee weken in. Dus dat wordt plakken. Het ene gaatje had ik snel gevonden. De andere hield zich schuil. Geen gaatje te vinden nadat ik het bandje voor de tiende maal te water liet. Geen lucht belletje te vinden, of lucht in het gelaat te voelen. Heb ik weer. Straks sta ik onderweg weer ergens en kan ik Yvonne bellen om mij met de bezemwagen op te halen. 

Zondag! ‘s Ochtends vroeg opstaan. Tien uur stond het vertrek gepland. Dan had ik bij aankomst nog ruim een uur om mij mentaal te focussen. De banden waren nog vol en dus  gelukkig een zorg minder. Ik was er nog niet. Er moest nog heel wat gebeuren. Ik had daar ruim anderhalf uur de tijd voor.

Mijn benen hadden iets weg van een slecht onderhouden tuin met heel veel onkruid. Dus mes er overheen en mooi glad.  De auto was werkelijk een zooitje, van de dag ervoor. De volgende tegenvaller. Dus leegruimen van de auto. De kinderwagen , plastic zakjes, kinderspeelgoed, campingbedje, boekjes, een verdwaald zeil (wat doet dat in hemelsnaam in de achterbak) en overige zooi. Dat moest natuurlijk ook weer netjes thuis worden opgeruimd. Tik tik tik. Het zou zomaar de tijd kunnen zijn die wegtikt, of stond dat inwendige bommetje op ontploffen? Ondertussen de kinderen om me heen als een extra moeilijkheidsfactor die langzamerhand een irritatiefactortje werden. Dat irritatiefactortje werd ook nog eens vergroot doordat het kinderzitje van het Vincemannetje niet te verwijderen was.  Eigenlijk moet je zelf papa of mama zijn om te weten wat ik hiermee bedoel. Ruim een kwartier kwijt om dat kindvriendelijke stoeltje eruit te krijgen. Vroeger, ja vroeger hadden we geen stoeltjes en konden we gewoon lekker zitten, liggen, en staan waar we wilden, en werd het door de maatschappij, de politie, en gerechtelijke macht gedoogd dat nu eenmaal de auto zelf een speelparadijs was. Wanneer je de kinderen nu los op de achterbank zou laten zitten, staan ze al bij de Kinderbescherming in hun handen te wrijven om een kindje uit een gezin weg te rukken. Nu staat het mijn plezier in de weg om op tijd te vertrekken. Tien uur haal ik al niet meer. Maar ja mijn vrouw met rommel achterlaten doe ik ook niet. Tis geven en nemen met een gezin. 

Appie ”Yvon, kwart over tien haal ik niet”. Half elf ben ik bij je. Even snel nog gepind en tanken. Laat ik door dat tanken ook weer extra tijd kwijt zijn omdat mijn pasjes uit mijn portemonnee waren gerold. Zo langzamerhand kreeg ik een zwaar vermoeden dat deze dag wel eens op een hele andere manier zou kunnen aflopen. Vanaf vrijdagmiddag zat eigenlijk alles al tegMTR4 Largeen.


 

Mijn oogstrelende Suzuki Liana volgestouwd en eindelijk onderweg. Eindelijk de focus. Normaal wanneer ik mijzelf wil oppeppen kwam er veel muziek aan te pas. Gillende gitaren en bonkende bassen gebruikte ik om mijn energie level nog hoger te krijgen. Nu kon ik alleen maar apathisch anticiperen op het verkeer en hoorde ik Yvonne ver op de achtergrond brabbelen. "Alles zat al tegen, wat komt er nu nog?", dacht ik!! 

Ik reed lekker door, ietsje harder dan toegestaan. En ineens Matrix borden. De grootste vriend van iedere bestuurder, flikkerden op.  Snelheid 90………..70………..50………..X.

Nieuwsbulletin…. Op de A27 van Gorinchem naar Utrecht 7 km file door ongeval met een vrachtauto. Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!

De energie die ik juist had bewaard voor de wedstrijd vond bevloog zich nu een uit door mijn neus en oorgaten. De bidon die ik in mijn hand had wilde ik dwars door de voorruit gooien. “Ja!” zei dat duiveltje op mijn ene schouder, “laten we van je voorruit een mooie ster maken!” Gelukkig bezit ik de kwaliteit om mijn ego te laten winnen van de driften en kon ik mij enigszins inhouden. Yvon: “je kan er bij deze uitrit af. Misschien binnendoor.” Ja misschien kan dat nog. Ik wist namelijk dat richting Ameide een weg parallel aan de snelweg liep. Dan kan ik er later weer op. Hoppa langs de file. Dit gaat goed. MTR, here I come. Ik verslind, ik verpulver de 122 km en dwing een profcontract af. Na een km of 4………………. een geel bord……. meerdere gele borden met een zwart randje. Neeeeee, een omleiding! Tis gedaan, over en uit. Gewoon slecht karma. Het mag gewoon weer niet. 

Ik zeg “weer”, omdat ieder persoonlijk doel, cyclo of wedstrijd waar ik in het verleden aan heb mee willen doen als een nachtkaars uitging.

In 2009 abandon tijdens de shimano cyclo challenge. Mijn krachtige dijen stampten bij het wegrijden de body van mijn achterwiel stuk. Zegge en schrijve 2 centimeter gereden. In 2010, wederom diezelfde cyclo, werd een toerrit omdat de organisatie besloot eerder te vertrekken. Persoonlijke mail gehad? Ik niet… In 2010 een half jaar getraind voor la Marmotte en na 8 km op de eerste berg mijn achterpad kapot. Einde cyclo. En in 2012 vlak voor de cyclo la Marmotte na wederom een half jaar trainen buikgriep gehad en wederom niet aan de start verschenen. Ik kan mijn zoveelste hoogtepunt van net-niet-deelname weer op mijn conto bijschrijven. Heerlijk gevoel van boosheid dweilt over mij heen. Wat ga ik doen met die boosheid. Het liefst stop ik en beuk ik die fiets helemaal in elkaar. Yvonne naast me, doet dan straks nog mee ook, en dan is mijn kanarie echt naar de haaien. Of stop ik bij de eerst beste MC Donalds en vreet me werkelijk helemaal vol. Ik ben er helemaal klaar mee, helemaal klaar met fietsen. Ik probeer dit verhaal met een beetje humor van mij af te schrijven. Maar diep, heel diep ben ik toch wel erg teleurgesteld en lopen dit soort toevalligheden als een rode draad domtr3or mijn leven. 

 

De storm in een glas water is wel enigszins geluwd. Een warm onthaal van mijn Vincemannetje zorgt dat je alles weer wat meer kan relativeren. Wat zou ik nu ook alweer gaan doen… ohja, de auto schoonmaken.

  • No comments found