Guusje Waalboer
Hits: 341

GP Hemico Zottegem-Erwetegem

r zijn sinds ik bij mijn nieuwe club (Jan van Arckel) lid ben geworden veel deuren voor me opengegaan wat betreft het rijden van wedstrijden. Zo heb ik onlangs mijn eerste meerdaagse in België,

Erwetegem, gereden. Dat was wel wat anders dan een trainingskoersje! Mijn eerste (en enige) ervaring met België voorheen was de verschrikkelijk zware kasseienrit “Gent-Wevelgem”, en met dit trauma in mijn achterhoofd ben ik bij mijn ploegmaatjes Ingrit en Thirza op zondagmorgen in de auto gestapt. Die middag zouden wij de eerste koers rijden, bestaande uit zeven rondes van tien kilometer, met in elke ronde een klim en een heuvel bedekt met redelijk begaanbare kasseitjes. Ik was stiknerveus, had geen idee wat ik moest verwachten. Ondanks dat ik zowat alles vergat stond ik op tijd aan de start (als Thirza en Ingrit er niet waren geweest had ik waarschijnlijk niet eens mijn fietsschoenen aangehad), en vertrokken we geneutraliseerd naar de officiële startlijn. 

Guus1

 

Het ging goed! Ik kon prima bijblijven, plekjes opschuiven en die ook behouden. Tot ongeveer de vierde ronde. Op een kasseienstrook hoorde ik rechts voor me een schreeuw, en ging iemand onderuit. Een soort domino-effec

t kwam op gang, en ook het Vlaamse meisje naast me (met wie ik voor de start nog gezellig had staan kletsen) ging hard tegen de grond. Ik buitelde over haar heen en reikte vervolgens met mijn handen naar die van haar, om haar op te trekken, maar ze leek amper te kunnen bewegen. Toen ben ik bij haar gebleven waarna zij op een brancard gelegd wer

d en naar het ziekenhuis gereden. Een heel vriendelijke meneer had in de tussentijd mijn stuur alweer recht gezet, en ik ben maar weer gaan rijden. Onderweg kwam ik meer groepjes pechvogels tegen, en samen hebben wij nog twee rondes super samengewerkt om het gat tussen ons en het peloton te dichten. Helaas werden wij vroegtijdig door de bezemwagen uit de koers gehaald. Ondanks alles had ik een vrij positief gevoel aan de koers overgehouden, ik had in ieder geval weer veel geleerd.

 

 

 

Dag twee was ik ietwat voorzichtiger, merkte ik aan mezelf. Niet bang om te vallen, maar vastbesloten om de koers (nu wel) uit te rijden. De rit bestond uit tien rondes van zeven kilometer, het was enkel klimmen en dalen. De klim was fors, maar ik vond ‘m schitterend. Het was duidelijk merkbaar dat ik vergeleken met velen slechts een groentje was, ik had moeite voorin te komen en daar te blijven. Wel was het heel gaaf om in drie verschillende talen te moeten communiceren! Ik ben in een overmoedige bui mee gesprongen met een aanval, maar mijn hartslag vertelde me al snel dat ik dat nog niet zou moeten doen, waarna ik me gauw weer heb teruggetrokken in het veilige peloton. Guus2Er was een kopgroep ontstaan (waaronder onze Ingrit!), en de Britse dames op kop trokken hard door om het gat te verkleinen. Thirza heeft super afstopwerk gedaan en heeft zo mede mogelijk kunnen maken dat de kopgroep tot het einde stand heeft gehouden! Ik ben als 26e in het peloton na een uitgeput sprintje over de lijn gekomen, de laatste keer naar boven was een ware strijd. 

Ik heb ongelooflijk veel geleerd van deze koersen, en heb het enorm naar mijn zin gehad. Ik ben benieuwd wat de toekomst me zal brengen, ik heb er in ieder geval erg veel zin in!

  • No comments found