Hans Buijing
Hits: 357

seizoen is weer begonnen

De zon schijnt, het is droog en de temperatuur komt boven de 15 graden. Het wielerseizoen is echt begonnen.

Buiten rijden is toch iets wat het fietsen echt leuk maakt. Onze training gaat nu buiten verder. Lekker, zou je denken. Nou daar denk ik inmiddels wat anders over.

vertrek

Afgelopen zaterdag hebben we de eerste gezamenlijke trainingsdag met onze 'La Vaujany groep'. We verzamelen om 11 uur. Desmond, onze coach, geeft aan dat we lekker inrijden richting Goeree. Kolere, inrijden? Ik moet meteen flink aan de bak. Ik ben amper warm of we rijden 34/36 km richting Haringvliet. Iedereen doet alsof het geen moeite kost, maar ik zie ook John met een grimas strak vooruit kijken. Maar eenmaal in cadans fiets ik eigenlijk wel lekker zo achter Desmond en Rolf. Ik gun de jonkies het genot te laten zien dat ze sterker zijn.

Na zo'n 35km stopt Desmond. Ook Yvonne staat hier met haar stoere BMW. Als we een banaan krijgen en iets uit een dubieuze bus poeder, weet ik dat we nu 'van kiet gaan'. Tja die banaan krijg je niet voor niets. Ik neem ook nog maar een slok uit mijn bidon. We moeten zes rondjes van 5km rijden in D4. 'De wind wordt je grootste vriend', zegt de coach lachend. Het is vandaag windkracht vijf! Nou ik kan me leukere vrienden voorstellen. Stayeren is verboden! Als iedereen nog een beetje beteuterd staat te kijken begin ik aan mijn eerste rondje. Hoe krijgt Desmond het voor elkaar zeg. Een stukje eiland gevonden waar je bijna overal wind tegen hebt. Ik zie mijn hartslag meteen omhoog schieten. Tjemig, dit houd ik geen zes ronden vol denk ik. Ik probeer goed mijn krachten te verdelen. Na een paar minuten merk ik dat ik een goed ritme te pakken heb. In de derde ronde word ik ingehaald door Ronald. Dat is geen schande. Ronald heeft in de afgelopen maanden niets anders gedaan dan trainen, trainen en trainen en hij is 4 kilo afgevallen. Kolere wat rijdt die goser soepel. Die rijdt straks lachend La Vaujany uit. Strak in het vel, geen grammetje vet. Hij moet alleen oppassen als het op de top hard waait. Als hij voorbij rijdt zegt hij nog even 'je bent goed bezig Hans'. Ja daar heb je wat aan als je voorbij gereden wordt. Ik kan amper lullen. Hoewel ik niet mag stayeren, probeer ik nog even aan te klampen. Verdomme, ook dat lukt niet eens. Dan maar weer eigen tempo.

Even later zie ik een hele grote schaduw naast me, die ook nog eens groter wordt. Ook Rolf haalt me in. Ook dat is geen schande. Rolf, een soort oermens van twee meter die alleen op een fiets van gehard staal overeind blijft. Alle andere legeringen buigen als een rietje als hij aanzet. Ik moet omhoog kijken als hij naast me rijdt. Ook hij heeft het gelukkig moeilijk.

Ik zie John nog een meter of vijftig achter me rijden. Dat niet hè. Dan maar de dood of de gladiolen. Verdomd het werkt, mijn snelheid gaat omhoog. De afstand met John wordt niet kleiner, zelfs even wat groter.

Even later zie ik Paul in de verte voor me rijden. Hij heeft ook lekker de vaart erin. Het werkt echt als je iemand voor je ziet rijden, dan wil je er naar toe. Uiteindelijk haal ik Paul in. Ik geef hem een bemoedigende tik op de rug. Hij kan ook geen woord uitbrengen. Ik vermoed dat hij me niet eens heeft herkend en niet meer weet waar hij is.

Even later staan we eindelijk na 6 rondjes bij elkaar uit te hijgen. Zo dan, ik heb wel een betere zaterdag gekend. 'Goed gedaan' vat Desmond zes rondjes samen. Hij geeft nog wat uitleg over korte en lange spieren en bloedvaten. Man hou op, ik ben blij dat ik mijn fiets nog vast kan houden. Ik hoor het meeste niet. "............... nog vier rondjes". Hè? Dit is een grapje toch? 

parcours

Even later rij ik voor de zevende keer voorbij die boer die zijn grasveld aan het maaien is. Die vraagt zich natuurlijk ook of ik niet helemaal lekker ben en misschien de weg niet kan vinden.

Fabienne heeft haar krachten weer subliem verdeeld. In de rondjes geen verval, zelfs ieder rondje sneller dan het vorige. Ze rijdt lekker mee en geeft goed partij. Ze is het laatste jaar veel beter geworden door de trainingen van Desmond. Als ze tegenwoordig in het wiel zit krijg je haar er bijna niet meer van af.

Guusje is een verhaal apart. Die wordt al beter als ze in fietsblaadjes leest. Iedere keer weer gaat het harder. Nu was ze toch een beetje te voortvarend van start te gaan waardoor ze zich een beetje over de kop reed. Maar opgeven staat niet in het fietsboekje van haar.

Als we terugrijden hebben we wel een voldaan gevoel. Als we het rode fietspad opdraaien wil Desmond het waaier rijden goed oefenen. Dat gaat verdikkeme nog goed ook zeg. We draaien geroutineerd de carrousel rond.

Afgemat na ruim 120 km met een gemiddelde van iets boven de 31km strompel ik naar binnen. Is dit leuk?

onderweg

We spreken af om zondag de benen een beetje rust te geven en een herstelrondje te doen. Even voor tien uur staat John al weer voor de deur. Hij beweegt zijn benen een beetje raar alsof er ergens iets niet goed zit. Aha, hij heeft zijn bestelde beenstukken gisteren binnen gekregen en ook maar meteen aangedaan. Hij kijkt er heel ongemakkelijk bij.  "Joh, John je hebt ze wel heel hoog opgetrokken. Je hebt toch geen panties besteld?" "Eh John, ik weet niet wat je er allemaal in hebt gestopt, maar zo'n beenstuk moet eindigen bovenaan je dijbeen hoor." Het moet daar boven een beetje vrij kunnen bewegen hè. Niet alles in die pijpen stoppen, want dat zit niet lekker denk ik. Dit wordt een ongemakkelijk gesprek dus stel ik voor maar te gaan fietsen.

We pikken de rest op en vertrekken. Verdikkeme moet ik een keer herstellen, hebben die Piet en Fred ineens het licht gezien. Ze stoempen er fors op los. Ja toe maar, dan trekt Raymond ook nog even door alsof hij achterna gezeten wordt. Mijn benen doen zo zeer dat ik na een half uur gewoon geen gevoel meer in heb. We zitten op 25km en ik verlang nu al naar de koffie in Oude Tonge. Fred rijdt op kop alsof hij gisteren de EPO heeft uitgevonden. Oh nee hè, verkeerde weg. Ja joh, we rijden gewoon nog een stukje om voordat we in Oude Tonge zijn. Waarom niet? Ik ben blij dat ik in het rotanstoeltje zit op het terras. De koffie smaakt heerlijk. Voordat ik heb besloten of ik wel of geen wafel met slagroom zal nemen, gaan we alweer.

Terug houd ik me even gedeisd. Het rode fietspad komt eraan en dan moet je zorgen dat je niet net op kop hebt gezeten. En ja hoor, zodra het asfalt rood kleurt hoor ik het geklik van de derailleurs al. De snelheid gaat omhoog. Als je er niet op tijd bij zit, ben je gezien en dan rij je dat pokke-eind helemaal alleen.  

We zitten allemaal op tijd in het treintje. Desmond sleurt er aan als een ervaren machinist. Degenen die over kunnen nemen doen dat. Iedereen komt aan de beurt. Net voor het eind piept en kraakt Piet. Goed gedaan man. Je zat er goed bij. Even later knarst ook Fred. Motor opgeblazen!  De rest rijdt tot eind in formatie. Super! We keren weer om om Piet en Fred op te halen. Bij Numansdorp gaan Fred en Piet linksaf richting Westmaas en wij draaien de gaskraan langzaam nog een keertje open op de Schuringsedijk naar Strijen. De rest van de dag maar herstellen voor de buis naar de Amstel Gold kijken.

  • No comments found