Desmond
Hits: 664

Ballonnen in de Vogezen

Afgelopen weekend vond de wedstrijdcyclo Les Trois Ballons plaats.

Voor vele semi cyclotoppers een opwarm-etappe, voor anderen een ware slijtageslag om het middelgebergte te overwinnen. MPCoach reisde met Hans, Fabienne, Jo, Jo3b masseurhan, Guusje, Ernst Pieter, Leo en ik af naar het mooie groene deel van Frankrijk. Het is daar niet voor niets zo groen. Laten we hopen dat de weergoden met ons zijn. Yvonne, onze sportmasseur die alle pijntjes met een paar aaitjes vakkundig wegwuift, heeft al haar benodigdheden in de auto gepropt. Zij zorgt voor ons welzijn voor de komende 4 dagen.

Donderdag en vrijdag hebben we de beentjes proberen los te fietsen en moesten we onze inschrijving ophalen. Na het avondeten komen de wielerverhalen los. Iedereen heeft wel wat te vertellen. Ook is dit een uitstekende gelegenheid om de tactiek te bespreken. Guusje, een eerstejaars elite Jan van Arckel renster die door MPCoach getraind wordt, heeft een doel. Het podium tijdens de Mediofondo, een wedstrijd over 120 km. 3b start Johan Guusje

Een onrealistisch doel? Ik denk het niet. Als trainer ken ik de cijfers en weet ik wat ze wel en niet kan. Johan van der Eijk en ik wilden haar op het podium helpen door te knechten. Net zoals de echte profs dat doen. Haar op het vlakke van voren houden in het peloton, geen moment in de wind, en met z’n tweeën een MPCoach treintje bergop maken en het tempo bepalen. De strategie is er. Nu de uitvoering nog. Er doen namelijk een paar duizend mensen mee waarbij 80% geen podium-ambitie heeft. Een paar honderd misschien wel. Het was dus noodzaak echt vooraan te beginnen. Dus heel vroeg weg en ruim een uur van te voren onze plaatsen zoeken en opeisen.

De Granfondogroep vertrok om 7:15. Wij een half uur later. Vroeg in de ochtend staat iedereen strak van de spanning. Johan ontdekte dat dicht bij de start een hek was waar nog weinig mensen stonden. We snelden daar naartoe. Voor de dixies stonden rijendik mensen die overtollig spanning moesten lozen. Zo ook ik. Niet normaal. Je weet dat gapende mensen elkaar aansteken door ook te moeten gapen. Het zien van een dixie en een rij mensen werkt blijkbaar ook zo. De kilo pasta van de avond daarvoor moest zo snel mogelijk op de trein gezet worden. De Belg voor me verontschuldigde zich voor de penetrante geur die vele neusvleugels had doen trillen. Ik was niet onder de indruk van zijn persoonlijk Eau de Toilet. Nee, mijn aandacht viel op zijn benen. Er viel als het ware een schaduw over mij heen. Zijn dijbeenspieren zwenkten met iedere stap geweldig uit. Zijn dat klimmersbenen? Dit waren benen van een baanwielrenner. Arnold Schwarzenegger zou er jaloers op zijn.

Het lukte ons drieën om ons bij de eerste 20 renners van voren te scharen. Johan en Guusje zijn tussen de Eliterenners en wekelijks wedstrijden gewend om hun plaatsje te veroveren. Ik blijf het spannend vinden. Ik moest me er maar overheen zetten. Anders raak ik ze kwijt. En immers ik rij voor Guusje haar klassement.4949a5d369c066a2889036667e142c4b

Het startschot klonk. Guusje zat direct achter Johan. Ik zat er nog niet bij. Iemand wilde een gat induiken. Ik bedacht me het correcte schouderduwtje van Tom Dumoulin tijdens een beklimming. Dat kan ik ook bedacht ik me. Ik moet dat gaatje en hebben. Ik zette me schrap en besloot de vriendelijke man een klein beetje naar rechts op te laten schuiven. Klein schoudertje en ik kon het gaatje induiken om via een paar omwegen  aan te sluiten. Ineens reden we vooraan. Johan op kop, ik erachter en Guusje achter mij. We probeerden met een paar demarrages de boel uit elkaar te trekken  om een met een kleinere groep van 2000 man los te komen. Een etappe, 120 km en een paar duizend verhalen. Als een Sky trein beukten we in een strak tempo iedere beklimming omhoog. Vaak probeerden renners weg te rijden, maar meer dan 20 meter werd het niet. Ik miste op een haar na twee bochten kort op elkaar waardoor ik later weer alert werd. Mijn remblokken maakten tijdens iedere afdaling een oorverdovend geluid waardoor ik breed baan had. In het dal nog bijna door een Fransman van mijn fiets gereden. Johan reed tijdens de tweede beklimming voor ons uit om onze bidons te vullen zodat we gelijk konden afdalen en niet hoefden te stoppen. Nu zat Guusje 8 km lang achter mij en probeerde ze de pijn en vermoeidheid te verdringen door om zich heen te kijken. “Kijk Des, een pony!” “….uhh wat… “ Oja, Guusje is een paardenfreak.

De afdaling van de col d’Alsace is wijds. Heerlijk om de bochten goed aan te snijden. Helaas kreeg ik kramp in de afdaling en moest de pijn wegslaan. Ik moest mijn eigen groep laten gaan. Ik had toch voldoende gedronken. De story of my life. De benen deden het nog. De kracht ook. Ik was niet moe. Langzaam raakte ik mijn groep van een man of acht uit het oog. De kramp bleef zich verplaatsen van het ene naar het andere been. Daarbij was ook mijn blaas zo vol dat het pijn deed. Fietsen is afzien. Gelukkig kan ik nog een beetje naar beneden glijden totdat ik werd ingehaald door twee gasten. Ik besloot een wiel te zoeken en de kramp weg te slaan. Twee trappen en linker hamstring zat bij mijn bilspier, twee trappen en mijn dijbeenspier verplaatste zich naar mijn heup. Nog een paar klappen.

Langzaam werd het minder. Het tempo zat erin en we kwamen zowaar terug in de groep, 10 km voor de slotklim die gruwelijk steil is. Planche des Belles Filles. Stukken van 14%. Dit is een muur. Ik was blij dat ik er een lichter verzet in gestoken had. De laatste klim reed ieder voor zich. Johan vooraan. Guusje bleef lang in mijn buurt. De eerste twee beklimmingen waren zwaar. De laatste voelde ze zich goed. Ze reed 50 meter voor me, wat de laatste km nog wat groter werd.

Ik moest overleven. Ik had nog immers kracht in mijn benen, maar de spieren bleven trekken. Kramp loerde om het hoekje. Ik moest gedoseerd omhoog. Anders  was het gedaan. Tijdens de verhalen vertelde ik over de laatste 200 meter asfalt die aangemaakt was. Een deel van 20%. Mijn vrolijke vrienden die de klim al hadden verkend, vertelden eerder dat we niet helemaal naar boven zouden gaan. Dat was een geruststelling….. dacht ik. De weg met dranghekken boog af naar rechts met de kers op de taart 20%. Ik vervloekte dat ik er was. Iedere trap tegen deze muur was het voor iedere spiervezel alarmfase 1. Ik moest trappen. Maar niet te hard. De laatste 200 meter voelde aan alsof ik de Mount Everest aan het beklimmen was. Tergend langzaam kroop ik bedacht de berg op. Snel genoeg om niet om te vallen en zodoende zonder kramp over de finish te komen.

Eindelijk de finish waar Johan en Guusje stonden te wachten. Een paar uur later bolde ook de rest van team MPCoach over de finish. Stuk, uitgemergeld maar voldaan en met mooie resultaten.

3b na finish

Johan 4:40;42  11e plaats 49ste overall

Guusje 4:45;09 1ste overall en leeftijdscategorie 54 overall

Desmond  4:47;35 18e plaats leeftijdscategorie 65 overall

Fabienne 7:43:52 14e leeftijdscategorie

Hans Buijing 7:14;14 29e leeftijdscategorie

Jo van der Ree 7:19:45 30ste leeftijdscategorie

Grandfondo 210

Leo Poot 8:12:13 129e leeftijdscategorie 

 

  • No comments found